Weblog Enjoyster Sailing

Port Elisabeth, Bequia, St. Vincent & the Grenadines

Boatboys bij Tobago Cays

In de Carieb varen veel jonge mannen op kleine bootjes met een flinke buitenboordmotor. Ze proberen je allerhande spullen te verkopen, zoals; brood, fruit, water, T-shirts, was ophalen, vuilnis wegbrengen etc. Best handig als je nog niet direct op de wal boodschappen wil doen.

Tobago Cays, kristalhelder water. zo zag het leven er woensdag uit

Het probleem is alleen dat ze erg hard scheuren, kijken of ze mensen aan boord van de jachten zien, en dan niet kijken naar het water. Meestal gaat het goed, tot deze donderdag. Peter snorkelt voor de Enjoyster over de ankerketting richting anker, om te zien of het anker goed ingegraven is. Er komt een racebootje aangescheurd met een 25pk buitenboordmotor; vééls te zwaar en vééls te hard… Ik sta al op het achterdek, en zie niets van wat er gebeurt, maar opeens een schreeuw en een buurman die druk staat te gebaren. Peter blijkt door de schroef geraakt te zijn, de boatboy is teruggekeerd en heeft Peter aan boord gehesen. De boatboy komt langszij, en roept heel hard ‘Hospital, hospital!!’ Peter ligt opgevouwen op de bodem van het bootje met een afschuwelijk gapende wond aan z’n kuit te kreperen. Ik trek snel wat aan, gris wat kleren voor Peter mee, en spring ook in het bootje. Dat ziet er niet goed uit! Peter wordt al bleker en bleker, en we scheuren naar de steiger in Bequia.

leguaan

Daar staat een taxi, waar Peter ingedragen wordt, en binnen 15 minuten zijn we op de eerste hulp van het ziekenhuisje in Bequia, Port Elizabeth. Dokter Dani is net in huis, en gaat meteen aan de slag. De wond wordt goed uitgewassen, bijgeknipt, verdoofd en gehecht. Eerst de spier die door is, en dan de huid met 12 hechtingen. Dit ziet er al stukken beter uit, en gelukkig is er geen bot geraakt. Wat een gehakt maakt zo’n ⁄*#★..motor ervan zeg! Meteen wordt er een infuusnaald in Peters arm geprikt om hem op geregelde tijden antibiotica toe te dienen. Met nog wat pijnstilling ligt Peter nu in een ziekenhuisbed. Vandaag lijkt er ook nog trombose in de andere kuit te zijn ontstaan, dus er komen ook bloedverdunners bij. De boatboy komt langs om z’n excuses aan te bieden, en allerlei andere mensen komen ook langs om te informeren hoe het gaat, en of we nog wat nodig hebben en hem sterkte te wensen.

Peter in Bequia Hospital. Herbert en Tineke van de Zahree komen even langs

Toevallig is er deze donderdag ook de eerste walvis van het seizoen gevangen in Friendship, aan de zuidkant van Bequia. Iedereen in het dorp is hier heel opgewonden over. Bij de vismarkt staan er al vissers stukken walvisvlees te prepareren. (Hė, ook jakkie!)

Walvisvlees, op Bequia zijn ze er dol op!

Zwemmen is er voorlopig niet meer bij; eerst moet Peter ontslagen worden uit het ziekenhuis. De Enjoyster ligt voorlopig geankerd in Bequia. Het gaat nog niet goed, maar het had veel slechter af kunnen lopen.

Mustique, het eiland van de rich and famous- sla maar over, zelfs Basils Bar is dicht!

Na een nachtje ‘illegaal’ verblijf in Tobago, in Englishman Bay,

Een rups van meer dan 10cm!

houden we Tobago voor gezien. Na het uitklaren moet je binnen vier uur het land uit zijn, maar we willen nog wat van de westkust zien.

Englishman Bay, heerlijk rustig!

Je houdt het niet voor mogelijk, maar na het uitklaren hebben ze opeens haast hier! Englishman Bay aan de westkant van Tobago, heeft een prachtig hoefijzervormig strand met palmbomen en hoge bergen erachter. Verder is er geen mens, en liggen we er helemaal alleen en verlaten. Een prachtige plek waar de natuur je overweldigt. We nemen afscheid van Tobago op deze sprookjesachtige plek. Gelukkig krijgen we geen controle van de coastguard, want we zijn immers al meer dan vier uur geleden uitgeklaard.

Concha’s liggen overal in hopen op ‘t strand

Het volgende eiland is Grenada; 75 mijl (125km) verder naar het noorden, en in een dagtocht aan te zeilen. Na een heerlijke zeiltocht met halve wind, ankeren we in Prickly Bay, om hier weer bij Customs en Immigration in te klaren. We maken ons op voor een lange sessie. Hier zitten de mannen echter gebroederlijk naast elkaar in één kantoortje, en in een kwartiertje is het inklaren gepiept. Kijk, zo kan het ook!

de ‘lambi’, het vlees van de concha’s wordt op het strand geprepareerd

Grenada heeft een heel turbulente geschiedenis met allerlei overheersers, maar nu is het stabiel. Het is na de orkaan Ivan van 2004 wonderlijk snel hersteld, en het land ziet er redelijk welvarend uit. Het is een ‘Spice Island’, omdat overal waar je kijkt, het wemelt van nootmuskaat-, peper-, kaneel-, kruidnagel-, cacao- en bananenbomen. Het is een feest voor de neus en het oog! Op het strand verkopen meisjes ‘spicechains’. Na een beetje afdingen kopen we zo’n heerlijk geurende ketting met al deze kruiden.

Concert at sea bij Hog Island

Na twee dagen Prickly Bay varen we naar Hog Island. De baai ligt achter een rif, en tussen twee landtongen, zodat je helemaal geen last van de oceaanswell hebt. Er komt een flinke storm aan, dus liggen we hier voorlopig prima. De baai lijkt een drijvend dorp met veel schepen die al heel wat jaren de baai niet uit zijn geweest. We maken kennis in de ‘Hog Heaven’ een fantastische beachbar, met de ‘langliggers’. Canadezen, Engelsen, Amerikanen en nog meer nationaliteiten die hier op hun schip wonen. Ze vinden het een ideale plek: mooi, makkelijk, goed water, relaxt, lekker weer en ieder voelt zich zo vrij als een vogel. Elk weekend treedt een band op bij de beachbar, en is het een heel relaxt sfeertje op het strand van Hog Island.

The House of chocolate; enorm gastvrij winkeltje

Samen met Lilian en Eltjo van de Win2Win huren we een Suzuki Vitara om de hoek bij Clark’s Marina. Het was niet echt een autoverhuurbedrijf, maar een winkeltje met allerlei spullen.

Via St. George, de hoofdstad, rijden we richting Gran Etang Forest. Overal is het een gezellige chaos, maar uiteindelijk vinden we de goede weg. Wegwijzers zijn er totaal niet. Bij de eerste berg beginnen allerlei lichtjes te knipperen, en komt er rook onder motorkap uit!!

Uitzicht op de Carenage, St. George

We parkeren langs de kant van de kronkelige bergweg, en de auto’s die ons passeren toeteren luid. Een local stopt en zegt dat het nog maar een heel klein stukje naar de top is, en daarna koelt ie wel weer af bij de afdaling. Dat gebeurt inderdaad, en de hele dag nemen we stops halverwege de bergopgang om de motor niet te overbelasten. Grenada heeft mooie mensen, prachtige watervallen, tropisch regenwoud en witte stranden. Bij het inleveren van de auto zei de eigenaar dat de auto altijd zo snel oververhit raakt, en dat we ons vooral geen zorgen hoeven maken!

Autootje gehuurd op Grenada

Carriacou is de volgende bestemming. Het is het eiland ten noorden van Grenada, en hoort er ook bij. Na een koffiestop bij de Livingstone aan boord, vertrekken we voor een dagtripje naar Carriacou. Via de marifoon horen we een ‘Mayday-mayday’ (=nood) oproep. Een Franse catamaran roept op, en zegt dat z’n ene motor het niet doet. De Win2win is in de beurt, en geeft assistentie via de marifoon. ‘Maar je hebt toch een zeilboot? Kun je zeilen?’ ‘ Ja, dat wel… ‘’Dus je zinkt niet, en één motor doet ’t wel? Oké, zeil naar je bestemming, drop je anker, en roep dan een monteur in als je het zelf niet op kunt lossen.’ De catamaran maakt veel paniek, en gebruikt onterecht de ‘Mayday’ oproep. Dat mag alleen als je echt in levensgevaar bent. En de coastguard bemoeit zich er dan ook mee. Deze noodoproep moet ook via de marifoon afgemeld worden, en dat gebeurt hier ook niet. We hoorden van de Livingstone, die een kapotte startmotor heeft, dat, als je gewoon kunt zeilen, ze niet binnengesleept mochten worden (van z’n verzekering) door de coastguard, want dat kost je $30.000,-!!

Iets verderop werd het ook nog spannend, want daar ligt een (af en toe actieve) vulkaan onderwater (12°18’N, 61°38’W). Vlakbij het eilandje ‘Kick ‘em Jenny’, waar een ‘no sail zone’ omheen ligt van een mijl. Peter zeilt hier natuurlijk pal over voor de kick. Gelukkig blijft alles rustig. Verder hebben we een heerlijke zeildag, en het laatste stuk doen we de motor aan.

Cacaovrucht groeit overal op het eiland

Inmiddels liggen we rustig geankerd in Tyrrell Bay, Carriacou. Alleen met het wisselen van het tij schommelt het nogal.

Charlotteville, Tobago

Na een pittige oversteek van 2,5 dag met halve wind zijn we aangeland in Tobago.

Stevige golven!

Het is lekker groen, en een heerlijk relaxte Caribische sfeer. Samen met Trinidad een eigen staatje met een enorm overheidsapparaat en valuta, de TTD= Trinidad en Tobago Dollar. We moeten ons direct bij Customs en Immigratie melden, om daar een enorme stapel papieren met elke keer dezelfde gegevens in te vullen.

De bamboe bossen zijn reusachtig!

En het liefst in tweevoud, met een carbonnetje ertussen. Dit wordt allemaal weer in keurige stapels opgeborgen in de diverse kantoren. De man van Immigratie moest om half elf uit z’n bed gebeld worden. Maar daar was hij dan, druk telefonerend en z’n overhemd over zijn omvangrijke buik in z’n broek stoppend. Na een halve dag zijn we klaar met alle paperassen, en mogen we ons in het land overal begeven. Maar niet met de boot, want daar hebben ze vanuit Charlotteville, waar we nu liggen, geen gezag over; ongeveer het halve eiland, maar verder niet. Oké, kleinigheidje, we blijven gewoon voorlopig in Charlotteville in de Man O’ War baai liggen. Het is er gezellig druk met veel Nederlandse schepen, die bijna allemaal Suriname aangedaan hebben.

Argyle Waterfalls, nog nooit zo’n stevige stortdouche gehad!

Met een ‘Maxi’, een soort busje die op ongeregelde tijden naar de grote plaatsen op het eiland rijdt, gaan we op verkenning naar Scarborough, de hoofdstad. De muziekinstallatie staat vol aan met reggae muziek, en de chauffeur rijdt lekker door. We kregen vlak voor vertrek een Tobago-ontbijt van de Franse buurman; een ‘double’.

Met een ‘Maxi’ naar Scarborough en de Argyle Falls

De pannenkoek met pittig bonenmengsel gaf ons een stevig bodempje voor de kronkelige tour over het eiland. De natuur is prachtig; het is voornamelijk tropisch regenwoud, heel groen en enorm weelderig. Op een plein staan al alle stalen drums opgesteld op karren. Carnaval betekent hier een grote wedstrijd tussen de steelbands, met natuurlijk dansmariekes eromheen met grote veren, die dansen op de opzwepende soca muziek.

Er wordt een ‘mall’ gebouwd in Charlottesville. Klanten en ondernemers zijn er nog niet, maar dit is een project van ‘the Government’

Tobago is een prachtig groen land, en we wandelen heel wat af. De Argyle Falls was een mooie ‘tripod’.  

Het water van de zee is helder. Elke dag gaan we wel snorkelen en duiken; de onderwaterwereld heel mooi met veel verschillende koralen en vissen.

Peter is in training voor de nationale sport van Tobago: geiten rennen!

Surinamerivier vanaf het Brokopondomeer

Oftewel: Mooi, mooi! op z’n Surinaams, maar dan met een mooie korte ronde O!

Februari, de kleine regentijd is eigenlijk voorbij, maar dagelijks vallen er toch een paar stevige buien. Gevolg is natuurlijk dat alles welig groeit en de natuur knalgroen ziet.

Een grote sport hier: mooi zangvogeltje, en dan een duel fluiten met een ander vogeltje

Domburg is een levendig dorp, 20km ten zuiden van Paramaribo. We liggen hier heerlijk rustig aan een mooring op de Surinamerivier. Het is een regenrivier, maar ook de getijden stromen tot ver boven Domburg door.

Opgeknapte huizen uit de koloniale tijd in Paramaribo

Het uitzicht verandert dus steeds. ’s Morgens vroeg horen we de brulapen in het oerwoud, en even later een enorm gekwetter van alle kleurige vogels. Zwemmen kan wel, maar het water ziet bruin, en er schijnen piranha’s te zijn.

De ministeries zijn een beetje in verval

Ook kaaimannen zijn gesignaleerd. Die moeten we vooral vangen, want de bevolking is er dol op.

’s Middags drinken we samen een djogo; dit is een literfles Parbo bier onder de tamarindeboom, om vervolgens een bordje nasi met alles erop en eraan voor €2,50 bij een warung (= eethuisje) te halen. We moeten rustig aan doen, een beetje ontspannen en ook nog relaxen, want het is veel te warm om veel te doen; NO SPAN! (= span je niet in in het Sranan= de Surinaamse taal).

Richting Warappakreek

Op dinsdag vertrekken we met twee andere schepen, de Livingstone en de Eastern Stream voor een expeditie op de Commewijne Rivier. Het is een beetje uitkienen met de getijdentabel, maar exact bij het wisselen van ebstroom naar vloedstroom zijn we bij de splitsing van de Suriname Rivier naar de Commewijne. Na een paar uur motoren langs veel oude plantages ankeren we bij Alliance.

De Livingstone; anker voor, zij, en lijnen in de mangrove

We maken een wandeling op de plantage. Bij de beheerder melden we ons aan. ‘Jullie zijn toch niet voorbij de elektriciteitsleiding gevaren?’ vroeg hij. De vorige keer had een zeilboot het hele dorp zonder stroom gezet! De mensen op de plantage, vooral Hindoestanen, onderhouden deze plantage redelijk. Het is arm, maar het ziet er verzorgd uit. Een vrouw is in het kool veld aan het wieden, en we willen kool bij haar kopen. Helaas zijn ze nog niet zover. Even verderop zit een kwekerij met aubergines. Deze man wil best verkopen. We zijn met twee boten toch? Nee, wel drie!

De auberginekweker met zijn zoon in Alliance

Wij zijn met de Enjoyster steeds niet uit het oerwoud vandaan gekomen, dus niet zichtbaar geweest vanuit het dorp. De tamtam werkt hier nog; iedereen in het dorp wist al wel dat er zeilboten gearriveerd waren. Voor 20 SRD (Surinaamse dollars= €2,50) krijgen we een hele zak aubergines mee. Terug van 50 SRD? Nee, dat heeft hij niet. Morgen betalen is ook goed hoor!

Er is een winkeltje in het dorp met een mooie balie. Een stel ligt er achter lekker onderuit in ligstoelen naar hun flatscreen te kijken. Wat willen we hebben dan? Even kijken hoor…mie? Nee, dat is alleen in 5 kg balen. Dan maar uitjes en anti muggenspul (absoluut nodig hier). Vervolgens met het wisselgeld onze schuld inlossen bij de auberginekweker en zijn zoon, maar hij is spoorloos verdwenen. We dwalen nog door het dorpje, en warempel, even later komen ze samen op de brommer aangesnord…

De volgende dag varen we met onze dinghy onder de elektriciteitsdraden van Alliance door naar de Warappakreek. De vaarwegen worden steeds nauwer, en bij eb liggen ze bijna droog. We maken een koffiestop bij Plantage Bakkie. Marsha, de eigenaresse, heeft hier geweldig haar best gedaan om de historie, cultuur en natuur van de plantage te laten herleven. Heel gastvrij en met een sfeervol restaurant en museum heeft zij een prachtige plek. http://www.warappakreek.com

Plantage Bakkie; Marsha heeft een prachtige plaats met een rijk verleden

De Livingstone moet helaas met spoed terug naar Domburg vanwege een zieke hond, en de Eastern Stream gaat verder de Commewijne op, want het ankeren in deze getijdenkreek is geen sinecure. Ze zijn al twee keer in de mangrovebossen verdwenen. Met een vooranker aan de overkant met 50m ketting, een zij anker aan een lange lijn, en twee lijnen voor en achter in de mangrovebossen geknoopt, zijn we redelijk blijven liggen. Maar midden in de nacht worden we wakker van een hevig gekraak. Bij inspectie in de heldere maan, en de spiegelgladde rivier, blijkt er een dode mangroveboom in de lijn van het zij anker verstrikt te zijn. Poppelepee, wat nu? De rivier stroomt hard stroomopwaarts, en er is geen beweging in te krijgen. Afwachten totdat het tij keert, en dan de lijn weg proberen te halen lijkt de beste optie. Bij het krieken van de dag ligt de boom aan de andere kant, maar nog wel aan ons anker vast. Met een drijvertje aan de lijn laten we de lijn gaan, en warempel komt de drijver weer boven, en zijn we los van de boom, en het zij anker. Peter gaat het anker binnenhalen met de dinghy, maar helaas, het anker is muurvast geraakt, en blijft achter in de rivier.

Midden in de rivier ankeren we bij Frederiksdorp, ook een herstelde plantage. De korjalen komen vlak langs varen om een kijkje te nemen wat wij zo midden in de rivier (900m breed!) uitspoken. Even geen takken in de buurt en een frisse wind over het dek is ook wel weer fijn. Frederiksdorp is een oase met mooi herstelde panden en palmentuinen. Morgen gaan we door naar Tobago.

Warappakreek, het wordt steeds smaller!

Fort Zeelandia; vreselijke dingen zijn hier gebeurd: slavenhandel en de decembermoorden

Daar ergens zijn we!

‘Whoeaarrgghhh!!!’ klinkt opeens een luide schreeuw vanuit de douche in het vooronder. ‘Hosternokke, wat is dit?’ horen we Pieter luid praten. Wat blijkt? Een vliegende vis is door het doucheluikje naar binnen gevlogen, terwijl Pieter net een verfrissende ochtenddouche nam. Ik zie Peter een beetje gniffelend weglopen, en twijfel of die vis wel helemaal op eigen kracht de weg naar de douche heeft gevonden….

Een prachtige Mahi Mahi gevangen, wel 13 kg zwaar

We zitten al een tijdje op zee, en de overtocht vordert gestaag. Soms de spie erop bij weinig wind, en soms een rif in de zeilen getrokken als er een squall overtrekt. Dit gebeurt vooral in de nacht. Dan komt er een soort trein van donkere wolken over, waar opeens veel wind en regen bij kan zitten. Maar de temperatuur loopt langzaam op; van 20 graden op de Canarische Eilanden, naar 30 graden in Suriname, dus koud is het niet. De luchtvochtigheid loopt ook op, zodat het tropisch aanvoelt.

Vliegende visjes liggen ‘s ochtends volop in het gangboord

2862 mijl = ruim 5000km zeilen we vanaf Las Palmas, Canarische Eilanden naar Domburg, aan de Suriname Rivier.

Ik had er een hard hoofd in, want de vorige keer, in 2013, hadden we een heel pittige oversteek met 6 dagen op rij 35-40 knopen (windkracht 8-9) wind over dek, waarbij we helemaal door elkaar geschud werden. Slecht slapen, je moeilijk staande houden en muizenhapjes eten. Maar het kan ook anders!! Wat een heerlijke overtocht is het. Het grootste deel van de reis staat er een Oostenwind, 10-15 knopen (windkracht 3-4 op de schaal van Beaufort). Uitgeboomd onder volledig tuig, of de spie erop. Een lekker kalm zeetje en de Enjoyster die rustig door het water kabbelt. Zo kan iedereen het aan. Gewoon de kopjes op tafel en een zonnetje in de kuip. Pieter is een uitstekende stuurman, die met z’n Brabantse humor en praatjes het boordleven opvrolijkt.

Squalls rollen over ons heen

Tijdens dag 12 van de oversteek bevinden we ons 1000mijl ten zuidwesten van de Kaap Verden. De zee doet heel vreemd, en we hebben stroom tegen. We bevinden ons precies tussen de North Equatorial Current (een sterke zeestroom), die van oost naar west loopt, en de Equatorial Counter-Current, die van west naar oost loopt. Plus een soort alpenlandschap onder water, de Vema Fracture Zone, waar de zeebodem daalt en rijst van 5000m naar 500m diepte. Alles bij elkaar genoeg om onstuimige zeeën te geven met schuim, steile golven en draaiingen , waarbij we aardig door elkaar gehusseld worden, terwijl de voortgang maar matig is. Gelukkig komt hier na 2,5 dag verbetering in, en zeilen we met een stevige tradewind (zo’n windkracht 5) verder naar het westen.

Suriname Rivier

De laatste loodjes…

Nacht 17 is om nog even wakker te schudden; de hele nacht komen er squalls over met veel wind, waarbij de boot wel lekker schoon gespoeld wordt.

Na 17 ½ dag lopen we de Surinamerivier op, met een donkergrijze achtergrond, waar regelmatig een plensbui uitvalt, en de wind weer lekker aantrekt. 2850 mijl is een heel eind, en het is dan zo heerlijk om land te zien! We worden overweldigd door de geuren en kleuren van het land.

Watertaxi

Bij het opvaren van de Surinamerivier lijkt het echt op een soort ‘thuiskomen’; allerlei Nederlandse plaatsnamen komen voorbij, zoals Voorburg, Nieuw Amsterdam, Bergen op Zoom, Boxel. Maar dan in een tropische setting, heerlijk!

Relaxed dus, en nu storten we ons in het leven in Domburg en Paramaribo. De hele reis kijken we hier al naar uit, yo man!

Brug naar Paramaribo, file!

De kikker vliegt van de steiger

De wind blijft keihard uit het Z- ZO waaien. Zo hard, dat de kikkers uit de steiger vliegen! Zoals elke zeiler weet: ‘A patient sailor always has good winds’. Maar dat geduld! Echt, dat valt niet mee voor ongedurige types zoals wij.

Het grootzeil wordt gerepareerd

Maar volgende week dinsdag lijkt er een verandering aan te komen, en we maken ons klaar voor vertrek naar Suriname. Pieter is de bemanning komen versterken. Hij wil ervaren hoe het echte zeilersleven is, en of dit hem past.

Wieltjes onder de dinghy (missen we de auto?)

Vele klussen zijn weer afgevinkt; het grootzeil gerepareerd, de mast in orde, horren om de muggen buiten te houden in Suriname, en nog vele andere.

Vijf jaar geleden heeft de Enjoyster een grote refit gekregen, en onder andere een nieuwe koelkast. De oude, een ‘zeewater-gekoelde’, was vijfentwintig jaar oud, en toe aan vervanging. De buren klaagden ook vaak over doorlopend stromend water uit ons schip, maar dat vonden we juist een voordeel; een soort ‘geluidsscherm’. Maar de oude werd dus ingewisseld voor een nieuwe Waeco, die uitsluitend op 12V en koelvloeistof draaide. Inmiddels heeft ie al veel gekoeld. Daar kunnen die apparaten blijkbaar niet goed tegen. Gevolg: roest, en een kleine lekkage. Dit voorjaar is er al een deskundige in scheepskoelkasten gekomen, en de vloeistof bijgevuld. Afgelopen zomer op Mallorca hebben we Paco van Coldair aan boord gehad, die ons al voorzichtig waarschuwde dat alleen bijvullen niet de oplossing was. Maar voorlopig deed ie het weer goed.

Uitstapje naar de bergen

Met het vooruitzicht op nog veel meer warmte, hebben we de knoop doorgehakt, en een nieuwe zeewater-gekoelde koelkast aangeschaft. Een rib uit ’t lijf, en een grote operatie. Pompen geïnstalleerd, afsluiters gangbaar gemaakt, compressor, koelplaat etc. Natuurlijk past alles net niet, zodat alles met zagen en slijptolletjes op maat gemaakt moet worden. De apparaten worden onder vloeren en in gaten geplaatst, waarbij je een cursus slangenmens voor moet volgen. Maar het resultaat is er, een geweldig koelende koelkast, en een week spierpijn!

Een geit mee voor onderweg?

Kerst op de Canaries,

een van de drie koningen op het Playa de la Canterra

je kunt het slechter treffen! We liggen in de haven van Las Palmas, en de wind giert door ’t want. Lijnen kraken, fluiten en piepen, maar de temperatuur is perfect, en met een warm zonnetje is het goed toeven aan boord en op het eiland. De schepen in de ankerbaai liggen wel behoorlijk te hobbelen, want er staat een zuidooster storm, en dat is pal op de haven en ankerbaai. De drijvende steigers golven door het geweld van het oceaanwater, maar aan de andere kant van het eiland liggen de stranden volgepakt. De lucht wordt wel verduisterd door een zandstorm, rechtstreeks aangevoerd uit de Westelijke Sahara. Het is een oranje kerst, met het oranje woestijnstof echt overal!

Golfsurfer bij Playa de la Canterra

De top 2000 luisteren is wel een traditioneel Nederlands feestje, en daar doen we gewoon aan mee, heerlijk! De stad is in kersttooi met paars en groen oplichtende palmbomen en zandsculpturen. Met onze zeilvrienden organiseren we kerstdineetjes en iedereen levert z’n bijdrage. Nederland is ver weg, en we missen de kinderen, familie en vrienden, maar het alternatief hier is opperbest!

Volksdansers zomaar op straat op een zonnige zondag

De Atlantic Rally for Cruisers (ARC) vertrekt al voor de 30ste keer vanuit Las Palmas, Gran Canaria.

Proviand voor de hele crew

Een super zeilevenement, waar menig zeemanshart harder van gaat kloppen. Het onze dus ook, en we gaan deze ruim 250 zeilschepen dan ook uitzwaaien.

Bananen voor onderweg; brood, shakes, zo, met pindakaas (tot ze je oren uitkomen..)

Zelf doen we niet mee, omdat we op ons eigen tijdstip naar onze eigen bestemming willen zeilen, en dat is dit jaar Suriname. Maar op 20 november j.l., een zonnige zondag, zien we alle schepen uitvaren. Het bestuderen van de voorbereiding van deze vloot is al een feest op zich. Is er een workshop van een ‘rigger’ (verstagingen specialist) geweest, dan zie je iedereen de volgende dag met stukken schuimplastic en schurftplatting de mast in klimmen om de spreaders af te tapen en de zeilen te beschermen. En alle groenten, fruit en voeten door een badje gaan als er een lezing over ongedierte aan boord is geweest. Het is een gezellig sfeertje, en iedereen is vol verwachting en zenuwachtig bezig zich helemaal aan alle eisen voor deze cruise te conformeren. Daan, een vriend van Robbert, verschijnt ook op de kade van Las Palmas. Een ‘once in a lifetime event’; dat moet je een keer mee gemaakt hebben. Veel jonge matrozen proberen aan te monsteren en een overtocht aan boord van één van deze jachten te regelen. En er is keus genoeg, maar helaas is de bemanning bijna overal zo goed als compleet.

Goed in ‘t pak!!

Kapen zijn apen! NW Gran Canaria

Nadat de ARC vertrokken is, is er weer plaats in de haven voor de gewone zeilers. Maar de efficiëntie van de marinero’s is niet zo heel groot. De hele dag staat ‘channel 11’, het havenkanaal op de marifoon, roodgloeiend. Aan het eind van de dag zijn er zo’n 20 schepen ingeklaard. Na ruim een week zijn we eindelijk aan de beurt, en krijgen een plaatsje aan een steiger in de haven van Las Palmas. Wel erg leuk, en gezellig met de bemanning van de Livingstone, Isabella, Twist, Bolle en Ocean Swan. Allemaal schepen die ook op weg zijn naar de Kaap Verden en verder.

5 december vieren we dit jaar in het land van Sinterklaas met Robbert, Janneke en Gijs. Het is de zeedoop van de kleine mini matroos, en hij doet ‘t geweldig als dekzwabber. Puerto de Mogan, een mooi haventje aan de zuidkant van Gran Canaria, ligt altijd vol, en de ankerplaats ervoor is vreselijk rollerig. Maar met onze kleine matroos in de armen, blijkt er opeens wel plaats te zijn! Spanjaarden zijn dol op kinderen, en een marinero begon zelfs spontaan kinderliedjes voor hem te zingen! Dat zijn nu weer de voordelen van zo’n kleine man aan boord.

Het grootzeil scheurt…nog een klusje voor in de haven

Matroos Gijs aan boord

Met een frisse noord-westen wind vertrekken we uit Cadiz.

Gibraltar,het lijkt wel alsof er altijd een wolk boven hangt

Gibraltar,het lijkt wel alsof er altijd een wolk boven hangt

Onder een strakblauwe lucht en flinke deining uit het westen zitten we dik ingepakt in de kuip. De koers is zuid-zuid west richting de Canarische Eilanden. Het gaat super; halve wind en een snelheid van ruim 8 knopen is heerlijk!

Nieuwe brug bij Cadiz

Nieuwe brug bij Cadiz

 

 

 

 

 

 

Met de rede van Cadiz nog in zicht zien we een aantal marine schepen uitvaren. Vlak daarna horen we via de marifoon: ’Pan-pan, pan-pan, pan-pan, this is Spanish Navy Warship! This is a firing exercise and you are sailing in the firing zone. Please change course to the north!’ Schietoefening? Noord? Dat is recht in de wind, en helemaal niet richting Canaries…. ‘That is impossible Sir, we are a sailing vessel, that is right into the wind!’ Na wat heen-en-weer praten mogen we zuid-oost gaan varen. Ook niet helemaal de goede kant op; Marokko wilden we eigenlijk aan bakboord laten liggen, maar vooruit, een gat in het zeil is ook niet fijn! Na een half uur horen we een aantal doffe knallen en zien waterfonteinen omhoog spuiten. Iets daarna is de oefening afgelopen en mogen we onze koers weer hervatten. Pfoehhh, gelukkig, alles is nog heel!

Cadiz

Cadiz

Het is een onstuimige dag, waarbij de snelheid nauwelijks onder de 8 knopen zakt, en de deining onrustig vanaf stuurboord inrolt. Alles moet goed vastgezet en gesjord zijn, want voor je het weet vliegt de theepot door de keuken.

Aanstormend talent; de houding is al geweldig voor de Flamengo

Aanstormend talent; de houding is al geweldig voor de Flamengo

 

 

 

 

 

 

De eerste dagen moet ik altijd ‘inslingeren’ . Dan voel ik me een beetje katterig en ik slik een zeeziekte pil. De van tevoren klaargemaakte nasi hoeft alleen maar een beetje opgebakken te worden en eten maar. Na twee dagen op zee wordt het leven weer comfortabel en kook ik weer de lekkerste maaltjes.

20.000 mijl gezeild sinds we de Raymarine geïnstalleerd hebben

20.000 mijl gezeild sinds we de Raymarine geïnstalleerd hebben

Na vliegende vissen en inktvisjes, nu ook een geep in het gangboord

Na vliegende vissen en inktvisjes, nu ook een geep in het gangboord

 

 

 

 

 

 

 

De bijna 600 mijl (1000km) naar Isla Graciosa, vlak boven Lanzarote, leggen we in 3 ½ dag af. Dankzij de harde NW- NO wind halen we een daggemiddelde van 170 mijl.

Cartagena

Cartagena

Rome heeft de naam, maar Cartagena komt er wel erg dicht in de buurt: Romeinse stad. Vol met opgravingen uit de Romeinse Tijd, toentertijd het middelpunt van het Cartaagse Rijk. De opgravingen worden langzaam weer toegankelijk gemaakt voor publiek, en er is van alles; zoals een amfitheater, Colosseum, badhuis en een prachtig museum met onderwater archeologische vondsten. De baai ligt goed beschut, ommuurd met bergketens, dus vroeger goed te verdedigen. Er is echt heel veel te zien en te beleven als je van een sfeervolle Spaanse stad met mooie opgravingen houdt.

Nueva Capitana Anke

Nueva Capitana Anke

We kunnen kiezen uit twee havens, en kiezen die met de gezelligste jachtclub. Alles gaat hier heel relaxed, want het is naseizoen. ’s Ochtends worden we opgeschrikt door een doordringende toeter; onze nieuwe buur is een reusachtig cruise schip, de Celebrity Equinox uit Malta. 315 m lang, bijna drieduizend passagiers, en vijftienhonderd man personeel! Een enorm hoog schip met wel 15 dekken, en een golfbaan met echt gras…

Een dwerg naast de Equinox

Een dwerg naast de Equinox

We zijn onderweg van Valencia naar Gibraltar. Onze Limburgse gasten Anke en Sjors zijn heel enthousiaste zeilers, en willen ook wel graag een keer een nachtje doorzeilen. De wind is goed, dus uitgeboomd zeilen we met de wind van pal achter langs de zuid Spaanse kust. 10u vertrek richting Malaga. Het wordt flink doorzeilen, want wel 180 mijlen (325km) te gaan. Het is prima wind, 15-20 knopen NO, bakstag en sluierbewolking.

Oude man in Cartagena die de zwerfkatten verzorgt

Oude man in Cartagena die de zwerfkatten verzorgt

Opeens zien we grienden! Prachtige kleine walvissen met hun stompe neus. Een hele school die speels boven de golven uitspringt, en vlak daarna ook dolfijnen. Echt een cadeautje voor de gasten en ons.

In Puerto Calete de Valez meren we af. Het is een vieze vissershaven, maar de boulevard is leuk, en niet al te ver van Malaga. In zes dagen hebben we 350 mijl afgelegd, echt een serieuze afstand (ruim 600km).

Er drijft van alles in de haven. Even geen ochtendduik!

Er drijft van alles in de haven. Even geen ochtendduik!

Ik hoor water lopen ergens aan boord. Na een kleine inspectie blijkt de koelwaterpijp heel hard te zijn gaan lekken. Een paar dagen geleden dacht Peter dat het de pakking was, maar er zit een serieuze scheur in de pijp! We betrappen onszelf erop dat we het motto: ‘ontdek je een mankement, doe er dan wat aan!’ weer even vergeten zijn.

Geen nood, Peter weet altijd een oplossing! Dit soort knietjes en buizen is hier niet zomaar voorhanden, dus het betere lapwerk wordt verricht. Met epoxy plamuur wordt een waterdichte coating aangebracht, en met een extra slang met slangklemmen erover heen kunnen we weer verder.

Reparatie geslaagd!

Reparatie geslaagd!