Weblog Enjoyster Sailing

Tjonge, wel bijna 30.000 zeemijlen, oftewel 55.000 km!

Vertrek uit de Spaanse Ria’s (met dank aan de Marea)

Het was een fantastisch avontuur, en ik voel me een geluksvogel dat ik deze reis met m’n lief heb mogen maken. Wat hebben we veel gezien, gedaan, leuke mensen ontmoet en onvergetelijke geluksmomenten meegemaakt. In Nederland zijn natuurlijk ook alle vrienden en familie die we achtergelaten hebben, en waar we weer heel erg naar uitkijken.

De richting is goed!

Maar natuurlijk waren daar ook gevaren: huizenhoge golven, lange oversteken, wilde boatboys, sterke stromingen en harde wind. Maar al met al zijn we een enorme ervaring rijker.

Het laatste stuk van de reis hebben we met zevenmijlslaarzen gemaakt; vanuit Ria de Viveiro steken we de Golf van Biskaje over. Na wekenlang noorden wind is daar opeens een weerwindow van twee dagen met zuidwesten wind. Gaan dus maar. Met gemengde gevoelens laten we Spanje achter: wat een heerlijk land om te zijn, maar ‘thuis’ lonkt ook. Wat is ‘thuis’ voor ons eigenlijk? De Enjoyster, ons heerlijk verblijf de afgelopen vier jaar, wij samen, maar ook Zeeland!

Fish&chips, ‘Haute cuisine’ in Guernsey…

Na een rustige oversteek over de Golf van Biskaje, ronden we het westelijke puntje van Bretagne. Omdat de wind nog goed staat, besluiten we om in één ruk door naar Guernsey, een van de Kanaaleilanden, te gaan. Oei, dat was iets te overmoedig! Hoog aan de wind zeilend met behoorlijke zeeën was dat echt geen plezier reisje! Een beetje groen en geel meren we af in St. Peter Port. Dat is weer even heerlijk Engels. En of het toeval is of niet, de Oosterschelde, een grote driemaster, ligt naast ons! Ze kwamen rechtstreeks uit Halifax, Canada gezeild. Na twee dagen bijkomen zetten we koers naar Dieppe. Barend komt even langs uit Parijs, en we zijn blij hem te zien. Trots op m’n zoon die lekker in z’n vel zit in Parijs, en moeilijke onderzoeken doet waar ik niet veel van begrijp.

St.Vaast la Hougue, Festival les Traversees Tatihou

Toevallig blijft de wind nog een dag goed staan, dus vanuit Dieppe even doorzetten en we zijn in Breskens. Toeval bestaat niet, het is Breskens Zeil Weekend! Allerlei snelle wedstrijdzeilers stuiven voorbij om te strijden op de Westerschelde. Het is een gezellige haven in een heerlijk zomerse atmosfeer. Op de fiets bezichtigen we de nieuwe haven van Cadzand Bad. Wow, wat een mooi project, en hier verrijst ook nog een serieus Badhotel aan de haven.

Versiering als visvlaggetjes

Bij kerend tij steken we de Westerschelde over naar Vlissingen en worden geschut door Wout de Meester in de eerste sluis die we tegenkomen sinds lange tijd.

En nu door naar Middelburg. Daar liggen we dan, naast de Spijkerbrug. En nu? De tijd zal het leren!

Dit zullen we missen: prachtige zonsopgang tijdens de wacht

Een overzicht van waar we allemaal geweest zijn de afgelopen 4 jaar. Ik pak het logboek van Piet erbij, dat bijna volgeschreven is:

Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, België, Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, Griekenland, Kaap Verden, Suriname, Tobago, Grenada, Barbados, St. Vincent & the Grenadines, St. Lucia, Martinique, Dominica, Guadeloupe, Antigua, St. Barth, St. Maarten, British Virgin Islands, US Virgin Islands, Azoren (P).

Dat is aardig wat, en we hebben enorm veel verhalen over alle avonturen en 10.000 foto’s, dus kunnen we ons, als het nodig is, weer even naar daar verplaatsen.

Daar liggen we weer; afgemeerd bij de Spijkerbrug in Middelburg!

De reis wordt voortgezet langs de Ria’s.

Cruceros, kruisbeelden, op kruisingen van wegen. Aan de ene kant een gekruisigde Jesus, en aan de andere kant een over zee kijkende pieta.

Nadat we op het randje van de aarde bij Cabo Finisterre hebben gebalanceerd, de Cabo Villano, de gemene kaap, en de prachtig ruige ‘Costa del Morte’ de dodemans kust, hebben getrotseerd, landen we weer aan bij La Coruña. De Torre de Hercules, de oudste vuurtoren ter wereld van 2000 jaar oud, wijst ons de weg.

La Coruña is echt een juweeltje aan de NW kust van Spanje. Een prachtig oud centrum met heel gezellige straatjes en het mooie Plaza de Maria Pieta.

Viveros, drijvende eilanden met hangcultuurmosselen

We nemen helaas weer afscheid van Joke die weer aan het werk moet. Het was erg gezellig!

Weekje vakantie in de Ria’s met Joke

 

Percebes Festival

Helaas, net gemist! In de Ria’s is altijd wel ergens wat te vieren, en in Ria de Cedeira is het Percebes Festival geweest. Percebes zijn heel merkwaardige zeediertjes. In het Engels ‘Geese toes’ oftewel ‘barnacles’, en vertaald zijn dat zeepokken of eendenmosselen.. Ze zien er ook uit als ganzentenen, inclusief nageltjes, dat een klein schelpje is. Het is geen mossel, maar een kreeftachtige. Ze worden onder barre omstandigheden van de ruige rotsen afgeschraapt. Er zijn verhalen dat vissers in Galicië de steile rotsen aan de kust aan een lijn afdalen, en daar midden in de woeste branding deze kreeftachtige diertjes loshakken of snijden. De percebes worden dan ook duur betaald.

Eendemosselen op een stootwil opgepikt midden in de oceaan

We hadden ze al eens ergens als tapashapje gekregen, en niet geweten wat we er mee aan moesten. Ze zo eten ging niet, dat was alsof je een garnaal eet, die niet gepeld is. Een blik om ons heen op het terras, waar iedereen ze zat te smikkelen, leerde ons dat je ze gewoon bij hun staart moet pakken, het kopje eraf breken, het binnenste ‘pieleke’ tussen je tanden nemen, eruit trekken en opkauwen. Je moet het leren eten, en dan is het werkelijk een curieuze delicatesse, vergelijk het maar met oesters. En ze zelf klaarmaken is een fluitje van een cent: 3 minuten koken in gezouten water! Helaas hebben we het 3 daagse Percebes Festival gemist, maar toch percebes gegeten.

Percebes, een lekkernij in Galicië

We stuitten tijdens een wandeling bij Laxe ook nog op ‘petrogliefen’ , rotstekeningen. Alleen bij strijklicht zie je cirkels in de rotsen gekapt die onderling verbonden zijn. De betekenis van de tekeningen? Daar wordt nog naar gegist, maar mooi en bijzonder is het wel.

Petrogliefen, alleen te zien onder een bepaalde hoek

Na een flinke oversteek van 6 dagen zijn we weer in Spanje, Galicië aangeland.

Bij sommige stranden van de Ria’s waan je je in de Carieb

De overtocht ging prima; een mooie halve wind, één dag geen wind en één dag echt harde halve wind. In de Ria de Vigo liggen we voor anker bij Bayona. Voor de tweede maal hebben we een ‘rondje Atlantic’ voltooid. Twee maal zijn we vanuit Bayona naar het zuiden afgezakt en de Atlantic overgestoken en weer via de Azoren teruggekeerd. Net als Columbus, die ook hier weer aan land kwam na z’n ontdekkingstochten naar de West. Er ligt een replica van zijn schip de ‘Pinta’ in de haven.

Nieuwe kapitein van de Enjoyster: Joke

Blij dat we weer vaste grond onder de voeten hebben, en de luxe van Europa om de hoek. Waren op de Azoren de supermarkten al aardig gesorteerd, nu is het helemaal een feest. Op de versafdeling lopen we likkebaardend rond bij de aanblik van alle verse zomervruchten en groentes.

Overal in Galicië staan dit soort kleine voorraadschuurtjes om de mais en andere oogst te bewaren

Het is weer even wennen; op de meest uiteenlopende tijdstippen zien we rookwolkjes de lucht in gaan, en even later de knallen. Op onze vraag waarom er geknald wordt, krijgen we geen duidelijk antwoord. Een paar mensen zeggen dat dit geknal voor een heilige is, maar af en toe denken we dat ze naar elkaar seinen van de ene kant van de Ria naar de overkant. Het knallen gebeurt vooral overdag en in het weekend, en het lijkt een nationale sport. Soms is er ’s avonds een prachtig vuurwerk, en dat is van verre te zien in de Ria, vooral met rustig weer.

Bij Combarro valt een groot strand droog bij eb- 3,5m tijverschil

Na de Ria de Vigo zeilen we met onze gast Joke naar de volgende Ria- de Pontevedra. Het anker valt voor Combarro en we bezoeken het historische stadje. Een soort Spaans Volendam, vol schattige oude huisjes, winkeltjes en barretjes. Het is erg gezellig en druk. Bij vertrek was er nog wel een moeilijkheidje; achterin een Ria hoopt zich veel slib en wier op, en de hele ankerketting was groen van het wier en met een enorm pak modder op het anker. Maar na lang spuiten en sjorren ging alles weer schoon de ankerkluis in.

Verder naar de Ria de Muros. Muros is ook een heel mooi oud stadje vol monumentale natuurstenen huizen. De wind trekt aan uit het noorden naar 20-30 knopen, dus zoeken we een ‘oppertje’ verderop in de Ria. Heerlijk rustig geankerd liggen we nu bij Esteiro tussen de ‘viveiros’ (drijvende hangcultuur mosseleilanden), en nemen af en toe een duik tussen de dolfijnen die hier ook komen vissen.

Bij laagwater zijn er veel schelpjes ‘harkers’ bezig

Morgen gaan we weer door naar Finisterre. De oude Romeinen dachten dat de wereld hier ophield- fin de terra- dus we hopen dat we daar toch weer voet aan land kunnen zetten…

Angra do Heroísmo op Terceira, Azoren, is een goede plek om de kant op te gaan met de Enjoyster.

Hoog en droog voor het fort van São Sebastião

Al vijf jaar staat er een akelig klusje op de rol: de lager van de schroefas vervangen. De vorige eigenaar had het onderdeel zelfs al aangeschaft en klaarliggen, en de speling in de schroefas werd al langzaam wat meer. Samen met het vervangen van de keerkoppeling, een flinke klus. De keerkoppeling is namelijk ook langzaam meer gaan slippen, en hard aan vervanging toe. ‘Is zoiets op Terceira te koop? ‘vroegen we aan Paulo en Filippo, de havenmeesters. ‘Nee, die kun je beter uit Nederland laten komen!’. Zo gezegd, zo gedaan, en warempel, in twee dagen arriveert het loodzware pakketje op kantoor, dankzij Drinkwaard Nl en UPS!

Steengravure bij een natuurbad

Hé, dat gezicht ken ik!

We wonen weer in een kraaiennest, en we moeten voor de wc gang steeds 6 meter dalen en 200 m lopen. Geen probleem, het is heerlijk weer; 20 graden, een zonnetje en een prachtig plekje onder de eeuwenoude muur van Fort São Sebastião. Een nadeel van de kasteelmuur is alleen een kleinigheidje; er nestelen duiven. Ze gooien steentjes naar beneden, en ze s…. de hele boel onder!

Na een week ploeteren gaat de Enjoyster weer spic-en-span het water in. We liggen weer heerlijk te wiegen in het water van de baai van de Helden (=Angra do Heroísmo), en horen op afstand het feestgedruis en concerten van Sanjoaninas= Sint Johannesfeesten. 11 dagen lang zijn er allerlei concerten, sportevenementen, parades en volop eten en drinken in de versierde stad.

Stieren in de straten van Angra. Met dekens uit t raam worden ze ook aangemoedigd

Tussendoor zijn er ook nog ‘Touradas à Corda’, het zogenaamde stierenvechten op straat. Hierbij wordt de stier niet gedood, maar alleen geplaagd, en de grote sport is om de stier op z’n kop te tikken. Het is een vrolijk volksvermaak, en als de stier eraan komt voel je de spanning stijgen, en de stoere jongens van de stad rennen er omheen om hem wild te maken.

Hert op de Monte Brazil

Het eiland Terceira verkennen we met een Smart. Het is prachtig, met veel mooie groene bergen, kraters en wandelingen daarop, en aan de kust zwembaden tussen de uitgestroomde gestolde lavabrokken.

Overal zijn natuurzwembaden met kristalhelder oceaanwater

Flores was groen en vriendelijk, en nadat de wind weer uit ZW ging waaien, zijn we overgestoken naar Faial.

Het haventje van Velas, Sao Jorge

Faial moet iedere zeiler aandoen; in Horta, de hoofdstad, een schildering op de pier achterlaten, en café Peter Sport bezoeken. São Jorge is het derde eiland van de Azoren dat we aan doen. São Jorge is een langgerekt eiland met een steile kust, en af en toe een lage uitloper de zee in. Een beetje onherbergzaam dus, maar de haven van Velas is fantastisch! Omsloten door een hoge bergwand liggen we lekker rustig aan een steiger. Nadat het donker is geworden krijgen we een concert van de ‘Cory’s’. Dit zijn een soort met uitsterven bedreigde stormvogels, de Cory’s Shearwaters. Ze maken een soort kwebbelend geluid in het donker, en nestelen alleen in het broedseizoen op de Azoren. De rest van het jaar leven ze op zee. In de tijd van de kolonisten was Columbus bang van ze; hij dacht dat het de geesten van zijn voorvaderen waren. Je ziet ze namelijk niet, maar het geluid is heel indringend. Ze lieten een jaar een paar mensen achter op het eiland. Toen deze mensen na een jaar levend en wel opgehaald werden, vertrouwde hij het eiland pas, en werd het pas echt gekoloniseerd! Wij dachten in het begin dat het een soort knetterende telefoondraden waren ofzo, totdat we deze uitleg kregen. Heel begrijpelijk dat ze in de middeleeuwen bang voor het geluid waren, want het is heel speciaal.

Sete Fondes

Reusachtige varens in een sprookjesachtig land

Met een auto verkennen we het eiland. Aan de noordkant is Parque Forestal Sete Fontes. We komen geen enkele andere toerist tegen, maar komen in een prachtig sprookjesachtig park terecht. Reusachtig grote varens, bloemen en bomen om ons heen met kleine paadjes er tussendoor. Het is een beetje mistig en bladstil, en om ons heen beginnen de kikkers te kwaken en vogels te fluiten.

Rode rotsen bij Cais de Topo

De tocht gaat verder over het eiland langs rode rotsen, mooie wandelpaden, natuurzwembaden in zee tussen zwarte lavastenen en eeuwenoude plaatsen. Terug in Velas is er een feest op straat, en krijgen we zoet maisbrood, kaas van het land en wijn aangereikt.

Alsof de tijd heeft stilgestaan

Het is de komende dagen elke dag feest wordt ons verteld door Jorge, een man van het eiland, die nu journalist in Lissabon is. Het zijn de dagen van de ‘Holy Spirit’, Hemelvaart en Pinksteren samen, en dat betekent dat om dit echt te ervaren, er elke dag rituelen gebeuren.

Natuurzwembaden tussen de zwarte lavasteen- Faja do Ouvidor

Echt een aanrader, São Jorge! Het is een eiland met 9000 inwoners, maar de bewoners zorgen zo goed voor hun land; alles ziet er verzorgd uit, en ze zijn trots op hun land.

Feest voor de Holy Spirit in Velas

Anguilla, net boven Sint Maarten. Afscheid van dit aquarium…

Midden in de Atlantische Oceaan liggen negen Portugese vulkanische eilanden. Een strategisch punt om aan te lopen in de tijd van Columbus en daarna. Iedereen kent het ook wel van het ‘Azoren Hoog’, het hogedruk gebied dat vaak genoemd wordt bij het weerbericht. Dat gaat natuurlijk weer over het weer, wat voor zeilers een belangrijk ding is. Rond die Azoren komen heel veel depressies (als dit boven de Azoren ligt heet het een ’Azoren laag’) over. En depressies zijn niet fijn; daar kan gemakkelijk 50 knopen wind inzitten (= windkracht 10 op de schaal van Beaufort). Het is dus zaak om die depressies goed in de gaten te houden, en erboven of eronder, en als het niet anders kan, er vooruit, te zeilen.

De volle maan is nog niet onder, en de zon komt al op

Vanaf Sint Maarten is het 2400 mijl, een heel eind, zeilen. Het begin is nog aardig te overzien. We zeilen de eerste paar dagen halve wind naar het noorden, en buigen dag af naar het oosten, en hebben alweer halve wind. De temperatuur wordt lager; van 29 graden op St. Maarten, naar 18 graden. De lange broeken, sokken en vesten worden weer tevoorschijn gehaald, en we eten hutspot! Anton is onze ‘router on shore’; we bellen hem met de satelliettelefoon en vragen hem af en toe hoe de koers moet zijn in verband met de depressies. Robert van de Grutte Grize spreken we dagelijks via de SSB. Hij is een soort ‘router at sea’. Hij geeft ons dagelijks de stand door en tips. Robert en Anneke doen met hun drie kinderen Meike (11 jaar), Ties (10 jaar) en Amarens (8 jaar) een jaar ‘Rondje Atlantic’ op hun zeiljacht ‘Grutte Grize’. Ze zeilen nu net als wij vanuit de Carieb naar de Azoren. Echt knap en dapper, die kids aan boord!

De hydrovans zat bij dat afgebroken stompje

Er zijn een paar depressies die zich verplaatsen van west naar oost, en we komen er onvermijdelijk een tegen. Een paar dagen stevige ZO wind van 30-40 knopen (= kracht 7-8 op de schaal van Beaufort) zorgt ervoor dat het leven onaangenaam aan boord wordt. We hebben inmiddels overal stijve spieren en blauwe plekken, want met een flinke golf hangen we af en toe ondersteboven aan de handreling. Eten doen we wel goed, en dat is een kunst op zich. Balancerend achter mijn cardanisch opgehangen fornuis tover ik makkelijke maaltjes tevoorschijn. Je bord/ kommetje neerzetten op een anti-slip kleedje op tafel is er niet bij, want dan vliegt het eten je om de oren. Aan de lage kant in de kuip zittend, lepelen we de hap uit ons kommetje. Dat houden we vlak voor ons gezicht met beide handen vast, anders waait ’t weg!

Slapen doen we mondjesmaat tussen de wachten door, en we vallen niet uit onze kooi door een ‘slingerzeiltje’. Dit is een extra scherm langs de bedrand waardoor je in je kooi blijft liggen.

Vliegende vissen in het gangboord

Heb je je weleens afgevraagd waar de naam ‘rollercoaster’ vandaan komt? Dit hebben we inmiddels zelf proefondervindelijk ontdekt: een ‘coaster’ is een kustvaarder, en dat ‘roller’ doet hij, wanneer dit scheepje op zware zeeën is. Bij een rollercoaster (achtbaan) in een attractiepark mag je er alleen na twee minuten weer uit, en wij moeten dagenlang blijven zitten!

De hydrovane, de windvaanstuurinrichting, breekt door de storm af. Echt jammer, want dit apparaat stuurde de Enjoyster perfect d.m.v. winddruk. Good Old Georgie, de autopilot (elektrische stuurautomaat) doet het gelukkig ook nog, en neemt het sturen over. We moeten er niet aan denken om de hele dag aan dek te staan en te sturen. Dat is leuk voor een klein stukje, maar niet zo’n eind.

Dagelijks SSB netje met de Grutte Grize

Eigenlijk valt het best mee, want na twee dagen wordt het rustiger, en kunnen we weer normaal zeilen. De oceaan blijft nog wel onrustig; de eerste paar dagen zijn de golven bergachtig, en daarna heuvelachtig, om vervolgens weer over te gaan op lange ‘Ocean swell’.

Twee grote walvissen (blauwe vinvis) spelen in de verte haasje-over! Wow, dat is een fantastisch zicht, vooral als ze zich helemaal uit het water verheffen en terug in het water duiken met een enorme plons..

Dolfijnen komen ons ook af en toe opzoeken, en geven dan een fantastische duik- en spring show. Ze zwemmen soms hoog in de lengte van een golf, zodat je ze als in een aquarium ziet zwemmen. Het zeewater bevat plankton dat na aanraking licht geeft. Op een nacht kwamen de dolfijnen aangezwommen, en ze waren onder water gewoon zichtbaar als torpedo’s! Als ze uit het water sprongen zag je even niets, totdat ze weer in het water doken, zo mooi!!

Porto das Lajes, Flores

Na 14 dagen komen we bij Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren aan; een groene parel in de oceaan. We stappen een beetje wiebelig op de kant en lopen Lajes das Flores in. De geluiden, geuren en kleuren zijn heel intens na twee weken. Het is voorjaar, en er staat van alles in bloei en je hoort de vogels fluiten. Alleen de lucht van brandende open haarden betekent natuurlijk dat het ook nog best wel koud is. Tiego de havenmeester verwelkomt ons hartelijk als een echte gastheer. We blijven een paar dagen op Flores, en zeilen dan weer door naar Faial. Horta moet elke zeiler aandoen.

Flores

Land in zicht!!!

Stranden zijn mooi op St.Barth

Voordat we Sint Maarten aandeden, hebben we een stop op Saint Barthlémy, oftewel St. Barth gemaakt. De ankerbaai bij Gustavia was heel ‘swelly’, hobbelig dus. St. Barth is één van de weinige eilanden (net als Guadeloupe) die lange tijd onder Zweeds regiem is geweest. Vandaar de Zweedse namen, zoals Gustavia, van Koning Gustaaf. Maar nu is het een Frans Overzees Gebied, met een speciale belastingvrije status. Daar was niet veel van te merken, want de winkels waren allemaal zeer luxe en extreem duur. Een spijkerbroek van €560,- met een vestje van €2400,- is heel gewoontjes!

St.Barth Blue

Door naar Marigot, aan de ZW kant van Saint Martin, waar opeens een soort reünie van Nederlandse schepen is. De Zahree, Agaath, Grutte Grize, Livingstone, Island Lady, K’dans en Novatrix, ze zijn er allemaal! Ervaringen en tips worden uitgewisseld, en het is een gezellige Koningsdag.

Uitzicht op Marigot Bay vanuit Fort Luis

En er is een feestje met heerlijke cocktails voor Donatien die haar verjaardag voor iedereen viert!

Vanaf half maart zijn er in St.Philipsburg ook allerlei voorrondes en concerten voor Carnaval. Vanaf 1 mei is de de Caribische Carnaval Parade te bewonderen. Het is indrukwekkend. Al vroeg staan we langs de route, en krijgen oordoppen uitgereikt. Hé, handig, maar zouden we die nodig hebben? Ja zeker!! Daar komen de vrachtwagens al met geluidsboxen als torenflats. De bas dreunt laag in onze maag door, maar het is een boeiend schouwspel, al die kleuren, glitter, geluid, veren en dansende deernes. De groepjes danseressen en dansers laten hun heupen swingend draaien op de soca beat.

Carnavals parade in St.Philipsburg

St.Maarten beauty

Mei is ook de maand waarin we afscheid gaan nemen van de Carieb. Het hurricaneseizoen begint eind mei, en dan moet je wegwezen.

De Enjoyster wordt gecheckt, en kleine reparaties gedaan. Een dingetje, maar erg belangrijk: de houder(terminal) van het topwant heeft een haarscheurtje. Dat klinkt misschien niet zo indrukwekkend, maar dat is het wel! Dit moet gerepareerd worden, want we willen de mast niet overboord zeilen! Op zoek naar een rigger, oftewel verstagingenman. In het Franse deel vinden we Patrick, die van alles heeft, en hij belooft het te maken. Wanneer we de tweede keer met de opgerolde verstaging aankomen, heeft hij plotseling allerlei dingen, en wil hij de verkeerde maat meegeven. ‘Maar Patrick, hier staat toch duidelijk 12mm?’’ Nee, dat is een halve inch!’ roept hij, en hij duikt achter in een container en komt met een verkeerde terminal naar buiten. ‘Geen duim? Deze dan!’ En hij geeft een 10mm terminal aan. ‘Dit is ook geen 12 mm….‘ Plotseling is hij ontzettend kwaad, en moeten we uit z’n zaak verdwijnen! Nou moe, ook lekker.. Daar staan we dan met onze stag. Dan maar naar het Nederlandse deel. We steken met de dinghy de Lagoon over naar de KFG. Maar helaas, wegens Carnaval is alles ook in Simson Bay op 2 mei gesloten. Terug naar het Franse deel over de Lagoon, naar Toby. Hij kan het helaas ook niet repareren, en zegt dat iets verderop Patrick zit, maar daar is nogal moeilijk mee te werken. Goh, ja, zoiets dachten we al! Een geruststelling dat het toch niet aan ons ligt! De dag erop tuffen we weer over de Lagoon (25min!) naar KFG, en daar kan er keurig een nieuwe 12mm terminal aan de stag geperst worden.

Enorme pauwenveren

Azoren Hoog Het weerwindow ziet er goed uit, dus morgen zetten we koers naar de Azoren. Nog wat laatste dingetjes, zoals vers fruit en groente, schaffen we aan om de voorraad weer op peil te krijgen. Met een beetje geluk zijn we over drie weken weer in de lucht. Bermuda wordt weer spannend, want in die driehoek is in het verleden nog wel eens het een en ander verdwenen!

Vliegveld Prinses Juliana is een toeristische attractie, je kunt zelf gezandstraald worden

Na Le Marin, Martinique, waar we weer prima allerlei levensmiddelen konden inslaan, ankeren we in Grande Anse d’Arlet.

Wedstrijdjes in de ‘Cul-de-Sac de Le Marin’ met traditionele zeilboot

Dit is een prachtige baai met kristalhelder water, en er zwemmen veel zeeschildpadden. Op elk moment van de dag kun je om je heen kijken, en zie je wel ergens in de verte een rond schildpaddenkopje omhoog komen. Tijdens mijn eerste snorkeltocht zag ik een grote zeeschildpad op de bodem zeegras ‘grazen’, en zat er een klein zuignaphaaitje op z’n schild, die met ‘m meezwom.

Creatief met crap

Wow, wat een geluk dat ik die net zie! De tweede keer zaten er wel vier zeeschildpadden in een cirkel van 100 m rond de boot op de bodem! Het was dus helemaal geen toeval, het wemelt ervan. Er komen ook elke dag schepen vol toeristen in de baai snorkelen om dit mooie fenomeen te zien. Het is wel sneu voor Peter; hij moet in de kuip op afstand aanhoren wat er allemaal te zien is.

Kippen zijn er altijd

Hij mag echt nog niet het water in, want de wond is wel dicht, maar de korst weekt er zo af, en dan is het infectiegevaar te groot. Ook al ziet zeewater er glashelder uit, het stikt van de bacteriën en vuil. Het blijft oppassen met de patiënt. We krijgen regelmatig advies van deskundigen op dit gebied (Dank je Robbert en Joke!), en Peter revalideert heel rustig met korte uitstapjes op de kant. Niet heel spectaculair natuurlijk, maar we realiseren ons wel dat de omgeving fantastisch is om zo alleen maar te liggen met de Enjoyster en rond te kijken.

Yoghurt is in de hele Carieb niet makkelijk te krijgen, maar op de Franse Eilanden wel. Een beetje yachtie maakt z’n eigen yoghurt. Tot nu toe was dit nog geen succes, maar nu opeens wel! De truc is de tijd en de temperatuur heel goed in de gaten te houden, en daar moet je de tijd voor hebben.

  • 1 liter volle melk met een paar schepjes melkpoeder en 100 ml yoghurt langzaam verwarmen tot 50°C
  • 1 uur op deze temperatuur houden (en dat valt niet mee op een gasfornuis) en af en toe voorzichtig omroeren
  • 12 uur in een hooikist op lauwwarme temperatuur houden
  • Een nachtje in de koelkast zetten
  • Klaar!
  • Steeds een beetje yoghurt overhouden om een nieuw voorraadje aan te maken

 

Nu kunnen we ’s ochtends weer lekker cruesli met fruit en yoghurt eten!

Huis in de vorm van een boeg in Les Saintes, Guadeloupe

Hoe gaat dit aflopen??

Fort de France, de hoofdstad van Martinique is lekker druk overdag en door de week, maar ’s avonds en in het weekend uitgestorven. We dwalen door de kleine straatjes en nemen de bus om naar een reuze Decathlon in een buitenwijk te gaan. Ons geduld wordt wel enorm op de proef gesteld, want we moeten in een busje gaan zitten, die alleen vertrekt als ie helemaal vol zit. En dat duurt wel bijna twee uur! Uiteindelijk hebben we er de hele dag over gedaan om heen-en-weer te komen. Tja, dat geeft ook niet, want we hebben de tijd. Maar we hadden ons iets anders voorgesteld van het uitstapje. En we hebben mooie lichtgevend gele zwemvliezen voor Peter gekocht!

St.Pierre ligt iets noordelijker en is de volgende stop. De vulkaan Mont Pelée is ruim honderd jaar geleden uitgebarsten, en de resten van de uitbarsting zijn nog te zien in het stadje. Bijna alles en iedereen was weggevaagd. Alleen één persoon, Auguste Cyparis, heeft het overleefd, hij zat veilig in het cachot!

Dominica hebben we heel kort aangedaan. Prince Rupert Baie was levendig en kleurrijk, maar Guadeloupe lonkt.

Les Saintes op Guadeloupe is heel relaxted, en ook prima om te revalideren.

Peter is inmiddels weer gaan zwemmen, dus we wagen de stop bij Pigeon Ilets. Hier is het Réserve Cousteau, genaamd naar de duikheld aller tijden, Jacques Cousteau. Dit was zijn favoriete duikplek, en de bevolking van Bouillante heeft hem als dank voor deze faam een statue gegeven op 12 meter diepte, ergens in het onderwaterreservaat. ’s Morgens om zes uur varen we met de Enjoyster naar de eilandjes om één van de weinige vrije mooringen op te pikken, en liggen dan ook eerste rang voor onze duikexcursies! Met maar een halve meter tot de koraalkoppen onder de kiel zijn we wel heel dicht bij de onderwaterwereld die hier echt fantastisch is; door het kristalheldere water zijn de mooiste koralen, zeeanemonen en vissen te zien. We kunnen er niet genoeg van krijgen om te snorkelen en duiken (met de duikslang en compressor), en maken heel veel duiken naar grote diepte. Dit blijft fascineren en na drie dagen varen we door naar Deshaies om weer te bevoorraden.

Sanddollar, opgedoken op de bodem van de zee

Pelikaan

Bequia Hospital

In Port Elizabeth, op het eiland Bequia, één van de Grenadines van St. Vincent, is in 2015 een mooi klein hospitaal geopend. Peter is hier heel goed geholpen door een kundige en betrokken staf, die goede behandeling en zorg gaf.

Het ziekenhuis is niet groot; één mannenzaal, één vrouwenzaal, één kinderzaal en één

Ingang Bequia Hospital

zwangeren/bevalzaal, allen met drie bedden. Verder is er een eerste hulp, eetzaal, keuken, polikliniek, tandarts, appartementen voor personeel, apotheek, ambulance en mortuarium. Het was ons in het begin niet helemaal duidelijk hoe het hier precies werkt, maar eigenlijk is het gewoon heel effectief zoals het loopt. Het lijkt meer op een uitgebreide huisartsenpost. De bevolking is straatarm, en daarom is de medische zorg gratis. De mensen zouden veel te lang doorlopen met hun kwalen, en dan wordt het alleen maar erger.

Wachtkamer polikliniek

Zuster Hodgkinson, de manager, vertelt ons dat het voor de patiënten kosteloos is,

Nurse Hodgkinson en Peter

maar donaties worden zeer gewaardeerd. Deze donaties worden aangewend als de medicijnen of verbandmiddelen op zijn, en dat gebeurt nogal eens.

Het ziekenhuis is in 2015 door de overheid neergezet. Er kwam een grote container in de haven aan, vol met in het westen afgeschreven ziekenhuis meubilair, en door een of andere charity naar Port Elizabeth gestuurd. In Bequia zijn ze er heel blij mee. Met een likje verf hier en daar is het hele ziekenhuis ingericht. Niks computers en allerlei sophisticated snufjes, maar gewoon goede basis zorg. Er is één dokter, dokter Dany, voor heel het eiland met 5000 inwoners. Hij heeft één weekend in de maand vrij. Het is een drukke man, opgeleid in Sri Lanka, die met heel veel energie en grapjes de hele tent aanstuurt; heel bewonderenswaardig.

Eetzaal

Verder zijn er twee verloskundigen, twee verpleegkundigen, één kok, een aantal verzorgenden en vrijwilligers die de diensten verdelen, allemaal even betrokken.

Dus als iemand (zoals Rotary of Lions) nog een goed doel zoekt, en om echt iets te betekenen voor een bevolking die het heel goed kan gebruiken, dan is Bequia Hospital een heel dankbaar doel.

Captain Peter even uitgeschakeld

Peter knapt inmiddels langzaam op; de hechtingen hebben hun werk gedaan, de huid is weer aardig dichtgegroeid, en het lopen gaat met kleine stukjes vooruit. De gehechte spier wil nog niet heel hard mee doen, maar dat heeft tijd nodig. De scenario’s met hoe veel slechter het ook had kunnen aflopen spoken nog wel door ons hoofd. Niet doen natuurlijk! Hij is er nog redelijk goed afgekomen, en is hard bezig de oude te worden, zodat we onze reis kunnen voortzetten.

De oversteek met heel rustig weer naar Martinique ging alvast goed, dus daar hebben we alle vertrouwen in. In Le Marin, een baai met enorm veel bootjes geankerd, is het goed geregeld voor de yachties: de supermarkt heeft zelfs een aanlegsteiger voor dinghy’s, waar je je winkelwagentje zo in je bootje kan laden. In de supermarkt maak ik een rondedansje, want er is zoveel te koop, en voor heel schappelijke prijzen. De voorraad is weer goed aangevuld.

In training voor het swimteam van Bequia

 

P.S.: Indien iemand gegevens wil: www.noonsite.com/countries/St.Vincent&theGrenadines/Bequia/

Bequia Casualty Hospital,

Port Elizabeth, St. Vincent and the Grenadines

Tel: +1 784 809 458 3294

Gang

Mannenzaal

Receptie

Kinderzaal

Ingang Eerste Hulp

Wordt vervolgd

Port Elisabeth, Bequia, St. Vincent & the Grenadines

Boatboys bij Tobago Cays

In de Carieb varen veel jonge mannen op kleine bootjes met een flinke buitenboordmotor. Ze proberen je allerhande spullen te verkopen, zoals; brood, fruit, water, T-shirts, was ophalen, vuilnis wegbrengen etc. Best handig als je nog niet direct op de wal boodschappen wil doen.

Tobago Cays, kristalhelder water. zo zag het leven er woensdag uit

Het probleem is alleen dat ze erg hard scheuren, kijken of ze mensen aan boord van de jachten zien, en dan niet kijken naar het water. Meestal gaat het goed, tot deze donderdag. Peter snorkelt voor de Enjoyster over de ankerketting richting anker, om te zien of het anker goed ingegraven is. Er komt een racebootje aangescheurd met een 25pk buitenboordmotor; vééls te zwaar en vééls te hard… Ik sta al op het achterdek, en zie niets van wat er gebeurt, maar opeens een schreeuw en een buurman die druk staat te gebaren. Peter blijkt door de schroef geraakt te zijn, de boatboy is teruggekeerd en heeft Peter aan boord gehesen. De boatboy komt langszij, en roept heel hard ‘Hospital, hospital!!’ Peter ligt opgevouwen op de bodem van het bootje met een afschuwelijk gapende wond aan z’n kuit te kreperen. Ik trek snel wat aan, gris wat kleren voor Peter mee, en spring ook in het bootje. Dat ziet er niet goed uit! Peter wordt al bleker en bleker, en we scheuren naar de steiger in Bequia.

leguaan

Daar staat een taxi, waar Peter ingedragen wordt, en binnen 15 minuten zijn we op de eerste hulp van het ziekenhuisje in Bequia, Port Elizabeth. Dokter Dani is net in huis, en gaat meteen aan de slag. De wond wordt goed uitgewassen, bijgeknipt, verdoofd en gehecht. Eerst de spier die door is, en dan de huid met 12 hechtingen. Dit ziet er al stukken beter uit, en gelukkig is er geen bot geraakt. Wat een gehakt maakt zo’n ⁄*#★..motor ervan zeg! Meteen wordt er een infuusnaald in Peters arm geprikt om hem op geregelde tijden antibiotica toe te dienen. Met nog wat pijnstilling ligt Peter nu in een ziekenhuisbed. Vandaag lijkt er ook nog trombose in de andere kuit te zijn ontstaan, dus er komen ook bloedverdunners bij. De boatboy komt langs om z’n excuses aan te bieden, en allerlei andere mensen komen ook langs om te informeren hoe het gaat, en of we nog wat nodig hebben en hem sterkte te wensen.

Peter in Bequia Hospital. Herbert en Tineke van de Zahree komen even langs

Toevallig is er deze donderdag ook de eerste walvis van het seizoen gevangen in Friendship, aan de zuidkant van Bequia. Iedereen in het dorp is hier heel opgewonden over. Bij de vismarkt staan er al vissers stukken walvisvlees te prepareren. (Hė, ook jakkie!)

Walvisvlees, op Bequia zijn ze er dol op!

Zwemmen is er voorlopig niet meer bij; eerst moet Peter ontslagen worden uit het ziekenhuis. De Enjoyster ligt voorlopig geankerd in Bequia. Het gaat nog niet goed, maar het had veel slechter af kunnen lopen.

Mustique, het eiland van de rich and famous- sla maar over, zelfs Basils Bar is dicht!