Tjonge, wel bijna 30.000 zeemijlen, oftewel 55.000 km!

Vertrek uit de Spaanse Ria’s (met dank aan de Marea)

Het was een fantastisch avontuur, en ik voel me een geluksvogel dat ik deze reis met m’n lief heb mogen maken. Wat hebben we veel gezien, gedaan, leuke mensen ontmoet en onvergetelijke geluksmomenten meegemaakt. In Nederland zijn natuurlijk ook alle vrienden en familie die we achtergelaten hebben, en waar we weer heel erg naar uitkijken.

De richting is goed!

Maar natuurlijk waren daar ook gevaren: huizenhoge golven, lange oversteken, wilde boatboys, sterke stromingen en harde wind. Maar al met al zijn we een enorme ervaring rijker.

Het laatste stuk van de reis hebben we met zevenmijlslaarzen gemaakt; vanuit Ria de Viveiro steken we de Golf van Biskaje over. Na wekenlang noorden wind is daar opeens een weerwindow van twee dagen met zuidwesten wind. Gaan dus maar. Met gemengde gevoelens laten we Spanje achter: wat een heerlijk land om te zijn, maar ‘thuis’ lonkt ook. Wat is ‘thuis’ voor ons eigenlijk? De Enjoyster, ons heerlijk verblijf de afgelopen vier jaar, wij samen, maar ook Zeeland!

Fish&chips, ‘Haute cuisine’ in Guernsey…

Na een rustige oversteek over de Golf van Biskaje, ronden we het westelijke puntje van Bretagne. Omdat de wind nog goed staat, besluiten we om in één ruk door naar Guernsey, een van de Kanaaleilanden, te gaan. Oei, dat was iets te overmoedig! Hoog aan de wind zeilend met behoorlijke zeeën was dat echt geen plezier reisje! Een beetje groen en geel meren we af in St. Peter Port. Dat is weer even heerlijk Engels. En of het toeval is of niet, de Oosterschelde, een grote driemaster, ligt naast ons! Ze kwamen rechtstreeks uit Halifax, Canada gezeild. Na twee dagen bijkomen zetten we koers naar Dieppe. Barend komt even langs uit Parijs, en we zijn blij hem te zien. Trots op m’n zoon die lekker in z’n vel zit in Parijs, en moeilijke onderzoeken doet waar ik niet veel van begrijp.

St.Vaast la Hougue, Festival les Traversees Tatihou

Toevallig blijft de wind nog een dag goed staan, dus vanuit Dieppe even doorzetten en we zijn in Breskens. Toeval bestaat niet, het is Breskens Zeil Weekend! Allerlei snelle wedstrijdzeilers stuiven voorbij om te strijden op de Westerschelde. Het is een gezellige haven in een heerlijk zomerse atmosfeer. Op de fiets bezichtigen we de nieuwe haven van Cadzand Bad. Wow, wat een mooi project, en hier verrijst ook nog een serieus Badhotel aan de haven.

Versiering als visvlaggetjes

Bij kerend tij steken we de Westerschelde over naar Vlissingen en worden geschut door Wout de Meester in de eerste sluis die we tegenkomen sinds lange tijd.

En nu door naar Middelburg. Daar liggen we dan, naast de Spijkerbrug. En nu? De tijd zal het leren!

Dit zullen we missen: prachtige zonsopgang tijdens de wacht

Een overzicht van waar we allemaal geweest zijn de afgelopen 4 jaar. Ik pak het logboek van Piet erbij, dat bijna volgeschreven is:

Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, België, Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, Griekenland, Kaap Verden, Suriname, Tobago, Grenada, Barbados, St. Vincent & the Grenadines, St. Lucia, Martinique, Dominica, Guadeloupe, Antigua, St. Barth, St. Maarten, British Virgin Islands, US Virgin Islands, Azoren (P).

Dat is aardig wat, en we hebben enorm veel verhalen over alle avonturen en 10.000 foto’s, dus kunnen we ons, als het nodig is, weer even naar daar verplaatsen.

Daar liggen we weer; afgemeerd bij de Spijkerbrug in Middelburg!

Flores was groen en vriendelijk, en nadat de wind weer uit ZW ging waaien, zijn we overgestoken naar Faial.

Het haventje van Velas, Sao Jorge

Faial moet iedere zeiler aandoen; in Horta, de hoofdstad, een schildering op de pier achterlaten, en café Peter Sport bezoeken. São Jorge is het derde eiland van de Azoren dat we aan doen. São Jorge is een langgerekt eiland met een steile kust, en af en toe een lage uitloper de zee in. Een beetje onherbergzaam dus, maar de haven van Velas is fantastisch! Omsloten door een hoge bergwand liggen we lekker rustig aan een steiger. Nadat het donker is geworden krijgen we een concert van de ‘Cory’s’. Dit zijn een soort met uitsterven bedreigde stormvogels, de Cory’s Shearwaters. Ze maken een soort kwebbelend geluid in het donker, en nestelen alleen in het broedseizoen op de Azoren. De rest van het jaar leven ze op zee. In de tijd van de kolonisten was Columbus bang van ze; hij dacht dat het de geesten van zijn voorvaderen waren. Je ziet ze namelijk niet, maar het geluid is heel indringend. Ze lieten een jaar een paar mensen achter op het eiland. Toen deze mensen na een jaar levend en wel opgehaald werden, vertrouwde hij het eiland pas, en werd het pas echt gekoloniseerd! Wij dachten in het begin dat het een soort knetterende telefoondraden waren ofzo, totdat we deze uitleg kregen. Heel begrijpelijk dat ze in de middeleeuwen bang voor het geluid waren, want het is heel speciaal.

Sete Fondes

Reusachtige varens in een sprookjesachtig land

Met een auto verkennen we het eiland. Aan de noordkant is Parque Forestal Sete Fontes. We komen geen enkele andere toerist tegen, maar komen in een prachtig sprookjesachtig park terecht. Reusachtig grote varens, bloemen en bomen om ons heen met kleine paadjes er tussendoor. Het is een beetje mistig en bladstil, en om ons heen beginnen de kikkers te kwaken en vogels te fluiten.

Rode rotsen bij Cais de Topo

De tocht gaat verder over het eiland langs rode rotsen, mooie wandelpaden, natuurzwembaden in zee tussen zwarte lavastenen en eeuwenoude plaatsen. Terug in Velas is er een feest op straat, en krijgen we zoet maisbrood, kaas van het land en wijn aangereikt.

Alsof de tijd heeft stilgestaan

Het is de komende dagen elke dag feest wordt ons verteld door Jorge, een man van het eiland, die nu journalist in Lissabon is. Het zijn de dagen van de ‘Holy Spirit’, Hemelvaart en Pinksteren samen, en dat betekent dat om dit echt te ervaren, er elke dag rituelen gebeuren.

Natuurzwembaden tussen de zwarte lavasteen- Faja do Ouvidor

Echt een aanrader, São Jorge! Het is een eiland met 9000 inwoners, maar de bewoners zorgen zo goed voor hun land; alles ziet er verzorgd uit, en ze zijn trots op hun land.

Feest voor de Holy Spirit in Velas

Anguilla, net boven Sint Maarten. Afscheid van dit aquarium…

Midden in de Atlantische Oceaan liggen negen Portugese vulkanische eilanden. Een strategisch punt om aan te lopen in de tijd van Columbus en daarna. Iedereen kent het ook wel van het ‘Azoren Hoog’, het hogedruk gebied dat vaak genoemd wordt bij het weerbericht. Dat gaat natuurlijk weer over het weer, wat voor zeilers een belangrijk ding is. Rond die Azoren komen heel veel depressies (als dit boven de Azoren ligt heet het een ’Azoren laag’) over. En depressies zijn niet fijn; daar kan gemakkelijk 50 knopen wind inzitten (= windkracht 10 op de schaal van Beaufort). Het is dus zaak om die depressies goed in de gaten te houden, en erboven of eronder, en als het niet anders kan, er vooruit, te zeilen.

De volle maan is nog niet onder, en de zon komt al op

Vanaf Sint Maarten is het 2400 mijl, een heel eind, zeilen. Het begin is nog aardig te overzien. We zeilen de eerste paar dagen halve wind naar het noorden, en buigen dag af naar het oosten, en hebben alweer halve wind. De temperatuur wordt lager; van 29 graden op St. Maarten, naar 18 graden. De lange broeken, sokken en vesten worden weer tevoorschijn gehaald, en we eten hutspot! Anton is onze ‘router on shore’; we bellen hem met de satelliettelefoon en vragen hem af en toe hoe de koers moet zijn in verband met de depressies. Robert van de Grutte Grize spreken we dagelijks via de SSB. Hij is een soort ‘router at sea’. Hij geeft ons dagelijks de stand door en tips. Robert en Anneke doen met hun drie kinderen Meike (11 jaar), Ties (10 jaar) en Amarens (8 jaar) een jaar ‘Rondje Atlantic’ op hun zeiljacht ‘Grutte Grize’. Ze zeilen nu net als wij vanuit de Carieb naar de Azoren. Echt knap en dapper, die kids aan boord!

De hydrovans zat bij dat afgebroken stompje

Er zijn een paar depressies die zich verplaatsen van west naar oost, en we komen er onvermijdelijk een tegen. Een paar dagen stevige ZO wind van 30-40 knopen (= kracht 7-8 op de schaal van Beaufort) zorgt ervoor dat het leven onaangenaam aan boord wordt. We hebben inmiddels overal stijve spieren en blauwe plekken, want met een flinke golf hangen we af en toe ondersteboven aan de handreling. Eten doen we wel goed, en dat is een kunst op zich. Balancerend achter mijn cardanisch opgehangen fornuis tover ik makkelijke maaltjes tevoorschijn. Je bord/ kommetje neerzetten op een anti-slip kleedje op tafel is er niet bij, want dan vliegt het eten je om de oren. Aan de lage kant in de kuip zittend, lepelen we de hap uit ons kommetje. Dat houden we vlak voor ons gezicht met beide handen vast, anders waait ’t weg!

Slapen doen we mondjesmaat tussen de wachten door, en we vallen niet uit onze kooi door een ‘slingerzeiltje’. Dit is een extra scherm langs de bedrand waardoor je in je kooi blijft liggen.

Vliegende vissen in het gangboord

Heb je je weleens afgevraagd waar de naam ‘rollercoaster’ vandaan komt? Dit hebben we inmiddels zelf proefondervindelijk ontdekt: een ‘coaster’ is een kustvaarder, en dat ‘roller’ doet hij, wanneer dit scheepje op zware zeeën is. Bij een rollercoaster (achtbaan) in een attractiepark mag je er alleen na twee minuten weer uit, en wij moeten dagenlang blijven zitten!

De hydrovane, de windvaanstuurinrichting, breekt door de storm af. Echt jammer, want dit apparaat stuurde de Enjoyster perfect d.m.v. winddruk. Good Old Georgie, de autopilot (elektrische stuurautomaat) doet het gelukkig ook nog, en neemt het sturen over. We moeten er niet aan denken om de hele dag aan dek te staan en te sturen. Dat is leuk voor een klein stukje, maar niet zo’n eind.

Dagelijks SSB netje met de Grutte Grize

Eigenlijk valt het best mee, want na twee dagen wordt het rustiger, en kunnen we weer normaal zeilen. De oceaan blijft nog wel onrustig; de eerste paar dagen zijn de golven bergachtig, en daarna heuvelachtig, om vervolgens weer over te gaan op lange ‘Ocean swell’.

Twee grote walvissen (blauwe vinvis) spelen in de verte haasje-over! Wow, dat is een fantastisch zicht, vooral als ze zich helemaal uit het water verheffen en terug in het water duiken met een enorme plons..

Dolfijnen komen ons ook af en toe opzoeken, en geven dan een fantastische duik- en spring show. Ze zwemmen soms hoog in de lengte van een golf, zodat je ze als in een aquarium ziet zwemmen. Het zeewater bevat plankton dat na aanraking licht geeft. Op een nacht kwamen de dolfijnen aangezwommen, en ze waren onder water gewoon zichtbaar als torpedo’s! Als ze uit het water sprongen zag je even niets, totdat ze weer in het water doken, zo mooi!!

Porto das Lajes, Flores

Na 14 dagen komen we bij Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren aan; een groene parel in de oceaan. We stappen een beetje wiebelig op de kant en lopen Lajes das Flores in. De geluiden, geuren en kleuren zijn heel intens na twee weken. Het is voorjaar, en er staat van alles in bloei en je hoort de vogels fluiten. Alleen de lucht van brandende open haarden betekent natuurlijk dat het ook nog best wel koud is. Tiego de havenmeester verwelkomt ons hartelijk als een echte gastheer. We blijven een paar dagen op Flores, en zeilen dan weer door naar Faial. Horta moet elke zeiler aandoen.

Flores

Land in zicht!!!

Na Le Marin, Martinique, waar we weer prima allerlei levensmiddelen konden inslaan, ankeren we in Grande Anse d’Arlet.

Wedstrijdjes in de ‘Cul-de-Sac de Le Marin’ met traditionele zeilboot

Dit is een prachtige baai met kristalhelder water, en er zwemmen veel zeeschildpadden. Op elk moment van de dag kun je om je heen kijken, en zie je wel ergens in de verte een rond schildpaddenkopje omhoog komen. Tijdens mijn eerste snorkeltocht zag ik een grote zeeschildpad op de bodem zeegras ‘grazen’, en zat er een klein zuignaphaaitje op z’n schild, die met ‘m meezwom.

Creatief met crap

Wow, wat een geluk dat ik die net zie! De tweede keer zaten er wel vier zeeschildpadden in een cirkel van 100 m rond de boot op de bodem! Het was dus helemaal geen toeval, het wemelt ervan. Er komen ook elke dag schepen vol toeristen in de baai snorkelen om dit mooie fenomeen te zien. Het is wel sneu voor Peter; hij moet in de kuip op afstand aanhoren wat er allemaal te zien is.

Kippen zijn er altijd

Hij mag echt nog niet het water in, want de wond is wel dicht, maar de korst weekt er zo af, en dan is het infectiegevaar te groot. Ook al ziet zeewater er glashelder uit, het stikt van de bacteriën en vuil. Het blijft oppassen met de patiënt. We krijgen regelmatig advies van deskundigen op dit gebied (Dank je Robbert en Joke!), en Peter revalideert heel rustig met korte uitstapjes op de kant. Niet heel spectaculair natuurlijk, maar we realiseren ons wel dat de omgeving fantastisch is om zo alleen maar te liggen met de Enjoyster en rond te kijken.

Yoghurt is in de hele Carieb niet makkelijk te krijgen, maar op de Franse Eilanden wel. Een beetje yachtie maakt z’n eigen yoghurt. Tot nu toe was dit nog geen succes, maar nu opeens wel! De truc is de tijd en de temperatuur heel goed in de gaten te houden, en daar moet je de tijd voor hebben.

  • 1 liter volle melk met een paar schepjes melkpoeder en 100 ml yoghurt langzaam verwarmen tot 50°C
  • 1 uur op deze temperatuur houden (en dat valt niet mee op een gasfornuis) en af en toe voorzichtig omroeren
  • 12 uur in een hooikist op lauwwarme temperatuur houden
  • Een nachtje in de koelkast zetten
  • Klaar!
  • Steeds een beetje yoghurt overhouden om een nieuw voorraadje aan te maken

 

Nu kunnen we ’s ochtends weer lekker cruesli met fruit en yoghurt eten!

Huis in de vorm van een boeg in Les Saintes, Guadeloupe

Hoe gaat dit aflopen??

Fort de France, de hoofdstad van Martinique is lekker druk overdag en door de week, maar ’s avonds en in het weekend uitgestorven. We dwalen door de kleine straatjes en nemen de bus om naar een reuze Decathlon in een buitenwijk te gaan. Ons geduld wordt wel enorm op de proef gesteld, want we moeten in een busje gaan zitten, die alleen vertrekt als ie helemaal vol zit. En dat duurt wel bijna twee uur! Uiteindelijk hebben we er de hele dag over gedaan om heen-en-weer te komen. Tja, dat geeft ook niet, want we hebben de tijd. Maar we hadden ons iets anders voorgesteld van het uitstapje. En we hebben mooie lichtgevend gele zwemvliezen voor Peter gekocht!

St.Pierre ligt iets noordelijker en is de volgende stop. De vulkaan Mont Pelée is ruim honderd jaar geleden uitgebarsten, en de resten van de uitbarsting zijn nog te zien in het stadje. Bijna alles en iedereen was weggevaagd. Alleen één persoon, Auguste Cyparis, heeft het overleefd, hij zat veilig in het cachot!

Dominica hebben we heel kort aangedaan. Prince Rupert Baie was levendig en kleurrijk, maar Guadeloupe lonkt.

Les Saintes op Guadeloupe is heel relaxted, en ook prima om te revalideren.

Peter is inmiddels weer gaan zwemmen, dus we wagen de stop bij Pigeon Ilets. Hier is het Réserve Cousteau, genaamd naar de duikheld aller tijden, Jacques Cousteau. Dit was zijn favoriete duikplek, en de bevolking van Bouillante heeft hem als dank voor deze faam een statue gegeven op 12 meter diepte, ergens in het onderwaterreservaat. ’s Morgens om zes uur varen we met de Enjoyster naar de eilandjes om één van de weinige vrije mooringen op te pikken, en liggen dan ook eerste rang voor onze duikexcursies! Met maar een halve meter tot de koraalkoppen onder de kiel zijn we wel heel dicht bij de onderwaterwereld die hier echt fantastisch is; door het kristalheldere water zijn de mooiste koralen, zeeanemonen en vissen te zien. We kunnen er niet genoeg van krijgen om te snorkelen en duiken (met de duikslang en compressor), en maken heel veel duiken naar grote diepte. Dit blijft fascineren en na drie dagen varen we door naar Deshaies om weer te bevoorraden.

Sanddollar, opgedoken op de bodem van de zee

Pelikaan

Bequia Hospital

In Port Elizabeth, op het eiland Bequia, één van de Grenadines van St. Vincent, is in 2015 een mooi klein hospitaal geopend. Peter is hier heel goed geholpen door een kundige en betrokken staf, die goede behandeling en zorg gaf.

Het ziekenhuis is niet groot; één mannenzaal, één vrouwenzaal, één kinderzaal en één

Ingang Bequia Hospital

zwangeren/bevalzaal, allen met drie bedden. Verder is er een eerste hulp, eetzaal, keuken, polikliniek, tandarts, appartementen voor personeel, apotheek, ambulance en mortuarium. Het was ons in het begin niet helemaal duidelijk hoe het hier precies werkt, maar eigenlijk is het gewoon heel effectief zoals het loopt. Het lijkt meer op een uitgebreide huisartsenpost. De bevolking is straatarm, en daarom is de medische zorg gratis. De mensen zouden veel te lang doorlopen met hun kwalen, en dan wordt het alleen maar erger.

Wachtkamer polikliniek

Zuster Hodgkinson, de manager, vertelt ons dat het voor de patiënten kosteloos is,

Nurse Hodgkinson en Peter

maar donaties worden zeer gewaardeerd. Deze donaties worden aangewend als de medicijnen of verbandmiddelen op zijn, en dat gebeurt nogal eens.

Het ziekenhuis is in 2015 door de overheid neergezet. Er kwam een grote container in de haven aan, vol met in het westen afgeschreven ziekenhuis meubilair, en door een of andere charity naar Port Elizabeth gestuurd. In Bequia zijn ze er heel blij mee. Met een likje verf hier en daar is het hele ziekenhuis ingericht. Niks computers en allerlei sophisticated snufjes, maar gewoon goede basis zorg. Er is één dokter, dokter Dany, voor heel het eiland met 5000 inwoners. Hij heeft één weekend in de maand vrij. Het is een drukke man, opgeleid in Sri Lanka, die met heel veel energie en grapjes de hele tent aanstuurt; heel bewonderenswaardig.

Eetzaal

Verder zijn er twee verloskundigen, twee verpleegkundigen, één kok, een aantal verzorgenden en vrijwilligers die de diensten verdelen, allemaal even betrokken.

Dus als iemand (zoals Rotary of Lions) nog een goed doel zoekt, en om echt iets te betekenen voor een bevolking die het heel goed kan gebruiken, dan is Bequia Hospital een heel dankbaar doel.

Captain Peter even uitgeschakeld

Peter knapt inmiddels langzaam op; de hechtingen hebben hun werk gedaan, de huid is weer aardig dichtgegroeid, en het lopen gaat met kleine stukjes vooruit. De gehechte spier wil nog niet heel hard mee doen, maar dat heeft tijd nodig. De scenario’s met hoe veel slechter het ook had kunnen aflopen spoken nog wel door ons hoofd. Niet doen natuurlijk! Hij is er nog redelijk goed afgekomen, en is hard bezig de oude te worden, zodat we onze reis kunnen voortzetten.

De oversteek met heel rustig weer naar Martinique ging alvast goed, dus daar hebben we alle vertrouwen in. In Le Marin, een baai met enorm veel bootjes geankerd, is het goed geregeld voor de yachties: de supermarkt heeft zelfs een aanlegsteiger voor dinghy’s, waar je je winkelwagentje zo in je bootje kan laden. In de supermarkt maak ik een rondedansje, want er is zoveel te koop, en voor heel schappelijke prijzen. De voorraad is weer goed aangevuld.

In training voor het swimteam van Bequia

 

P.S.: Indien iemand gegevens wil: www.noonsite.com/countries/St.Vincent&theGrenadines/Bequia/

Bequia Casualty Hospital,

Port Elizabeth, St. Vincent and the Grenadines

Tel: +1 784 809 458 3294

Gang

Mannenzaal

Receptie

Kinderzaal

Ingang Eerste Hulp

Wordt vervolgd

Oerhollands uitzicht vanaf de Enjoyster

Oerhollands uitzicht vanaf de Enjoyster

“Wat doe jij in het gewone leven?” vragen yachties weleens aan elkaar bij een borrel. Dat loopt echt enorm uiteen; van loodgieter tot hoogleraar. Daarom is het ook elke keer weer boeiend om te horen wat iemand beweegt om de wereld rond te zeilen.

De herfst nadert; de ganzen vliegen in V-vorm over

De herfst nadert; de ganzentrek is begonnen boven het Goesse Sas

En opeens is het weer zover; we zijn weer in het ‘gewone’ leven beland. Er is toch stiekem heel veel veranderd in ruim een jaar. Aan alle kanten worden we weer bijgepraat. De telefoon rinkelt weer en de agenda loopt vol met afspraken en werk waar op tijd verschenen dient te worden. Met weemoed denken we aan de turquoise zee, witte stranden, wuivende palmbomen en de erbij horende mensen met hun heerlijk trage tempo. Wat was dat een ontspannen leven! Allerlei fysieke klachten verdwijnen door de ontspannen omgeving, zon en warmte. Zeilen is het beste medicijn!

De overburen rooien aardappelen

De overburen rooien aardappelen

Warmte ervaren we wel bij het weerzien met vrienden en familie. Zo fijn om te horen en zien hoe het hen vergaat en er weer deel van uit te maken.

Het ‘gewone’ leven is weer begonnen; Peter zeilt veel met gasten en doet allerlei klusaktiviteiten, en ik ben weer in m’n oude baan gestapt. Volgend voorjaar vervolgen we met veel plezier de reis!!

DSCN2863De oversteek van de Britse Maagden Eilanden naar de Azoren is 2500 mijl. Echt een enorme ruk van drie weken doorzeilen, of eventueel met een tussenstopje op Bermuda. Op 2 mei vertrekken we . De weersvoorspellingen zien er goed uit voor de komende week. Dus, gek gemaakt door het idee dat het nu optimale weersomstandigheden zijn, anker op. Een enorm knobbelige zee komen we tegen; alsof er iemand een hele grote mixer heel hard heeft aangezet. Swell van het noorden en wind uit het oosten maakt het leven aan boord oncomfortabel. De Trog van Puerto Rico is hier wel 8000m diep, en dat geeft blijkbaar wat reuring in het water. De deksel van de koelkast blijkt een vermomde guillotine te zijn, en een pan nasi vliegt door het schip doordat we elke keer een extra zetje van een onverwachte golf meekrijgen. Armen, benen en billen zien eruit alsof we aan vrij worstelen doen.

Portugees oorlogsschip, een kwal met een zeiltje

Portugees oorlogsschip, een kwal met een zeiltje

Onweer kwam op ons pad met stromende regen en knetterharde wind, waar bij de wind draaide naar het noorden zodat we twee dagen hoog aan de wind zeilen. Dit is voor even helemaal niet erg, maar twee dagen is lang, dan ga je groen en geel zien. Bermuda moeten we helaas links laten liggen. Misschien maar beter ook, want er verdwijnt nogal eens wat daar in die driehoek..

Windstilte is het volgende. Best aardig om een beetje bij te komen, maar op de motor houden we het geen twee weken uit; dan is de diesel op. Oeps, hij start wel, maar geen koelwater! Peter hangt met z’n hoofd in de machinekamer om de impellor van de koelwaterpomp te vervangen. Dat is een hele operatie op een schommelend schip , maar uiteindelijk is het toch gelukt ,en tuffen we langzaam door. Traag zeilen af en toe de Portugese oorlogsschepen in alle maten voorbij. De temperatuur heeft een arctische ondertoon gekregen, er staat een flinke swell en we vorderen traag. Je moet er wat voor over hebben om je droom te verwezenlijken..

Elke dag bezoek van dolfijnen

Elke dag bezoek van dolfijnen

Drie dagen motoren we door een oceaan als een oliefilmpje, met als welkome afwisseling af en toe een spring- en duikel voorstelling van een school dolfijnen!

Dan krijgen we eindelijk wind uit de goede hoek; vanuit het westen. De uitgeboomde Enjoyster surft de golven af met een gangetje van 7-9 knopen. Dat gaat lekker! Langzaam tikken de mijlen onder ons door. Er komen allerlei fronten over met harde wind en regenbuien, zodat we de hele dag de zeilen reven, wegdraaien, laten vieren, trimmen en verstellen. De laatste paar dagen zijn echt afzien; de fronten blijken toch een andere kant op te gaan dan wat de voorspellingen zijn, en het lijkt wel alsof ze ons volgen.. Steeds heel harde wind van 25-40knt = windkracht 6-8 vanuit het oosten. En dat is juist de kant waar de Azoren liggen. Hoog aan de wind zeilen is de enige optie. Een enorme walvis zwemt langs; echt zo indrukwekkend om zo’n kolos een fontein te zien spuiten en dan als een vertraagd beeld weer onder duikt.

Wijdsheid van de oceaan

Wijdsheid van de oceaan

Zaterdag 17 mei aan het eind van de dag gaat de wind eindelijk liggen. De oceaan is nog heel onrustig, maar op de motor varen we het laatste stuk naar Flores. Dit is het meest westelijke eiland van de Azoren. Het land ruik je van een grote afstand; heel kruidig! Bij het krieken van de dag lopen we Porto das Lajes aan. Daar liggen we nu in de haven. Vorige week hebben ze het héél druk gehad; wel 7 passanten! Heerlijk om weer vaste grond onder de voeten te hebben en dit groene eiland te verkennen. De mensen zijn reuze vriendelijk en hulpvaardig. De temperatuur is even wennen; de jassen, lange broeken, truien en sokken kunnen weer uit de kast.

Walvis

Walvis

Wat doen jullie nou de hele dag, verveel je je nooit? Wordt ons regelmatig gevraagd vanuit Nl. Nee, eigenlijk niet, er is altijd van alles te doen aan boord en op de kant, en hier op Antigua bijvoorbeeld, hadden we weer een hele interessante ochtend bij de customs e.a. Het ging ongeveer zo: We hebben twee dagen ‘illegaal’ op het eiland doorgebracht, in de English Harbour.

Falmouth Harbour, Antigua

Falmouth Harbour, Antigua

Fantastische schepen gezien, en de gele vlag (quarantaine) gehesen. Dit betekent dat de douane aan boord kan komen. Dit doen ze nooit, maar het is een formaliteit. Daarna door naar Jolly Harbour.

Daar willen we inklaren en uitklaren tegelijk. In het kantoortje van de customs zag het er veelbelovend uit. We konden inklaren d.m.v. ‘Sea-clear’, een wereldwijd online registratie system.

Wifi?

Wifi?

Dit is de eerste keer dat we meemaken dat het ook daadwerkelijk gebruikt wordt. Mooi, zo voor elkaar dus, dachten we. Maar nee, er wordt van alles uitgeprint, en met de nodige stempels op papieren worden we doorgestuurd naar ‘Immigrations’. Formulieren nog meer gestempeld, ingeleverd en weer terug gestuurd naar Customs. Weer nieuwe stempels. Dit keer mogen we zelfs een paar bladen houden.

Vervolgens met deze papieren door naar de havenautoriteiten voor nieuwe documenten; een cruising permit. Klinkt geweldig, we mogen een hele maand blijven cruisen hier. Dan wordt er een bonnetje met carbon-papier voor de duplo uitgeschreven (ja het wordt hier echt nog gewoon gebruikt!). Hiermee kunnen we weer terug naar Customs, die, na ons weer via ‘sea-clear’ uitgeklaard te hebben, nieuwe formulieren geeft ter ondertekening, en weer naar Immigrations doorverwijst. Daar leveren we weer een aantal formulieren in, krijgen nieuwe stempels, ook in ons paspoort, en weer terug naar Customs. We zijn heel vriendelijk en vrolijk gebleven;” Thanks, see you in a minute!” roepend, maar je zou er horendol van worden…. En al die papieren? Die blijven overal op grote stoffige stapels in en op kasten en tafels gestapeld liggen! Maar we hebben wel weer 5 mensen in uniform de hele ochtend bezig gehouden! Antigua is heel mooi, het is lekker weer en de zee is blauw.

Boegbeeld

Boegbeeld

Door naar Sint Maarten, nog een staartje van de Heineken Regatta meemaken.

Hier hebben we weer keurig netjes ingeklaard. Dat was maar goed ook, want ‘s middags kwam de coast guard met 2 grote ribs en 12 man. De gele q-vlag vergeten binnen te halen! Helemaal in uniform en zwaarbewapend komen ze aan weerszijden van Enjoyster liggen en van alles en nog wat checken. Zelfs de vloerplaten en matrassen moeten opgetild worden om te kijken wat eronder zit. Ze zijn diep onder de indruk van de grote collectie goed gesorteerde schoeven, moertjes en alle gereedschap. Dit is de eerste keer dat we controle krijgen, en we hebben nog een aandenken in de vorm van grote zwarte voetstappen over het hele schip.

Pelikanen

Pelikanen

 

 

Oversteek van Dominica naar Guadeloupe

Oversteek van Dominica naar Guadeloupe

Peter is een enthousiaste duiker en heeft, voordat we vertrokken, een luchtcompressor aan boord geïnstalleerd. Met een flexibele slang van 60 meter eraan een ideale oplossing om rond en onder de Enjoyster te duiken in heldere baaien.

Ook hebben we twee complete duiksets met gekeurde flessen en trimvesten etc. aan boord. Van onze Belgische vrienden Andie en Christel kregen we een digitale cursus PADI (duikcursus) en een uitgebreide pilot met de mooiste duikplekken in de Carieb.

duikenactiviteiten

duikenactiviteiten

Allemaal prachtig om hier te gaan duiken. Rustig aan, vanaf het strand, ging dat ook nog wel. Een metertje diep duiken, en weer staan zodat ik met m’n hoofd boven water gewoon lucht kon happen. Maar veel verder kwam ik niet, ondanks Peter’s verleidelijke voorstellen.

Elke keer had ik een smoesje, zo van: “ Ik zit net in een spannend verhaal…” of “ ..de zon schijnt niet hard genoeg”, “ ..er is hier niets te zien” , “ Ik zie met snorkelen ook wel genoeg!” M’n Zeeuwse bloed zit me ook teveel in de weg. Met ‘Luctor et emergo’ ,

Palmenstrand op Les Saintes, Guadeloupe

Palmenstrand op Les Saintes, Guadeloupe

ik worstel en kom boven, hoog in het vaandel, word ik steeds naar het wateroppervlak getrokken. “Doe een extra kilootje lood aan je gordel, dan ga je naar beneden!” zei Peter dan. Ik moest er niet aan denken, dan kom ik helemaal nooit meer boven..

Nachtmerries had ik ervan. Totdat ik ontdekte dat het precies hetzelfde werkt als bij hoogtevrees! Daar moet je niet bij naar beneden kijken, en bij dieptevrees niet naar boven. Het werkt, en nu duiken we als vissen wel 10 minuten onder water.

Geit

Geit

De onderwaterwereld in de Carieb is minstens zo kleurrijk als de bovenwaterwereld met alle koralen, sponzen, vissen en andere bodembewoners. Precies op tijd, want morgen zeilen we naar het ‘Jacques Cousteau Reserve’ op Guadeloupe. Hij is de duikheld aller tijden met fantastische onderwater documentaires. Het is een park voor de kust van Guadeloupe, zijn favoriete duikland. Op 12 meter diepte staat een beeld van hem. We gaan hem bekijken!

 

Rupsen

Rupsen

Formidable, fòòòòrmidable! klinkt elke dag wel een aantal keer op de radio (zing mee met Stromae ; zie http://www.youtube.com/watch?v=XdAvX0Mvm4c ) Dat gevoel hadden we niet direct na het verdwijnen van onze fietsjes, maar wèl toen een agent belde en vertelde dat ze weer terecht waren. Binnenkort gaan we ze weer ophalen in het ‘Hotel de Police’ in Fort de France. Goed dat we hier twee weken met Barend rond zeilen en zodoende nog in de buurt zijn. Vandaag een auto gehuurd en het land verkend.

Barend in een mangrovebos

Barend in een mangrovebos

In tegenstelling tot de andere eilanden in de Carieb is er veel land gecultiveerd, en zijn er uitgestrekte bananen- en suikerrietplantages. Verhalen hebben zich hier afgespeeld zoals in een jongensboek; o.a. Chateau Dubuc. Dit kasteel was in de achttiende eeuw een rovershol op een schiereiland met als dekmantel van suikerrietplantage met honderden slaven.

Brokken hersenkoraal liggen overal

Brokken hersenkoraal liggen overal

Natuurlijk heeft Barend een grote voorraad onderdelen en andere boodschappen meegenomen. Meer dan een paar T-shirts, korte broeken en zwembroeken van zichzelf konden er niet meer bij, maar wij zijn heel blij met de meegebrachte spulletjes. Meteen weer aan de slag met de windvaan in le Marin. Het is altijd riskant om op open water te klussen, want voordat je het weet rolt er iets overboord en is niet meer te vinden. Er zijn veel plekken hier waar het wel kan, met glashelder water en een harde zandbodem. Maar hier juist net niet, en natuurlijk, er floept een essentieel onderdeel uit je vingers en verdwijnt in de golven, grrmmmppff… troebel water en modder! Peter is uren met perslucht in de weer geweest, en na een nachtje rustig weer kwam het onderdeel (opgedoken) weer boven water, formidable!!