Tjonge, wel bijna 30.000 zeemijlen, oftewel 55.000 km!

Vertrek uit de Spaanse Ria’s (met dank aan de Marea)

Het was een fantastisch avontuur, en ik voel me een geluksvogel dat ik deze reis met m’n lief heb mogen maken. Wat hebben we veel gezien, gedaan, leuke mensen ontmoet en onvergetelijke geluksmomenten meegemaakt. In Nederland zijn natuurlijk ook alle vrienden en familie die we achtergelaten hebben, en waar we weer heel erg naar uitkijken.

De richting is goed!

Maar natuurlijk waren daar ook gevaren: huizenhoge golven, lange oversteken, wilde boatboys, sterke stromingen en harde wind. Maar al met al zijn we een enorme ervaring rijker.

Het laatste stuk van de reis hebben we met zevenmijlslaarzen gemaakt; vanuit Ria de Viveiro steken we de Golf van Biskaje over. Na wekenlang noorden wind is daar opeens een weerwindow van twee dagen met zuidwesten wind. Gaan dus maar. Met gemengde gevoelens laten we Spanje achter: wat een heerlijk land om te zijn, maar ‘thuis’ lonkt ook. Wat is ‘thuis’ voor ons eigenlijk? De Enjoyster, ons heerlijk verblijf de afgelopen vier jaar, wij samen, maar ook Zeeland!

Fish&chips, ‘Haute cuisine’ in Guernsey…

Na een rustige oversteek over de Golf van Biskaje, ronden we het westelijke puntje van Bretagne. Omdat de wind nog goed staat, besluiten we om in één ruk door naar Guernsey, een van de Kanaaleilanden, te gaan. Oei, dat was iets te overmoedig! Hoog aan de wind zeilend met behoorlijke zeeën was dat echt geen plezier reisje! Een beetje groen en geel meren we af in St. Peter Port. Dat is weer even heerlijk Engels. En of het toeval is of niet, de Oosterschelde, een grote driemaster, ligt naast ons! Ze kwamen rechtstreeks uit Halifax, Canada gezeild. Na twee dagen bijkomen zetten we koers naar Dieppe. Barend komt even langs uit Parijs, en we zijn blij hem te zien. Trots op m’n zoon die lekker in z’n vel zit in Parijs, en moeilijke onderzoeken doet waar ik niet veel van begrijp.

St.Vaast la Hougue, Festival les Traversees Tatihou

Toevallig blijft de wind nog een dag goed staan, dus vanuit Dieppe even doorzetten en we zijn in Breskens. Toeval bestaat niet, het is Breskens Zeil Weekend! Allerlei snelle wedstrijdzeilers stuiven voorbij om te strijden op de Westerschelde. Het is een gezellige haven in een heerlijk zomerse atmosfeer. Op de fiets bezichtigen we de nieuwe haven van Cadzand Bad. Wow, wat een mooi project, en hier verrijst ook nog een serieus Badhotel aan de haven.

Versiering als visvlaggetjes

Bij kerend tij steken we de Westerschelde over naar Vlissingen en worden geschut door Wout de Meester in de eerste sluis die we tegenkomen sinds lange tijd.

En nu door naar Middelburg. Daar liggen we dan, naast de Spijkerbrug. En nu? De tijd zal het leren!

Dit zullen we missen: prachtige zonsopgang tijdens de wacht

Een overzicht van waar we allemaal geweest zijn de afgelopen 4 jaar. Ik pak het logboek van Piet erbij, dat bijna volgeschreven is:

Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, België, Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, Griekenland, Kaap Verden, Suriname, Tobago, Grenada, Barbados, St. Vincent & the Grenadines, St. Lucia, Martinique, Dominica, Guadeloupe, Antigua, St. Barth, St. Maarten, British Virgin Islands, US Virgin Islands, Azoren (P).

Dat is aardig wat, en we hebben enorm veel verhalen over alle avonturen en 10.000 foto’s, dus kunnen we ons, als het nodig is, weer even naar daar verplaatsen.

Daar liggen we weer; afgemeerd bij de Spijkerbrug in Middelburg!

Angra do Heroísmo op Terceira, Azoren, is een goede plek om de kant op te gaan met de Enjoyster.

Hoog en droog voor het fort van São Sebastião

Al vijf jaar staat er een akelig klusje op de rol: de lager van de schroefas vervangen. De vorige eigenaar had het onderdeel zelfs al aangeschaft en klaarliggen, en de speling in de schroefas werd al langzaam wat meer. Samen met het vervangen van de keerkoppeling, een flinke klus. De keerkoppeling is namelijk ook langzaam meer gaan slippen, en hard aan vervanging toe. ‘Is zoiets op Terceira te koop? ‘vroegen we aan Paulo en Filippo, de havenmeesters. ‘Nee, die kun je beter uit Nederland laten komen!’. Zo gezegd, zo gedaan, en warempel, in twee dagen arriveert het loodzware pakketje op kantoor, dankzij Drinkwaard Nl en UPS!

Steengravure bij een natuurbad

Hé, dat gezicht ken ik!

We wonen weer in een kraaiennest, en we moeten voor de wc gang steeds 6 meter dalen en 200 m lopen. Geen probleem, het is heerlijk weer; 20 graden, een zonnetje en een prachtig plekje onder de eeuwenoude muur van Fort São Sebastião. Een nadeel van de kasteelmuur is alleen een kleinigheidje; er nestelen duiven. Ze gooien steentjes naar beneden, en ze s…. de hele boel onder!

Na een week ploeteren gaat de Enjoyster weer spic-en-span het water in. We liggen weer heerlijk te wiegen in het water van de baai van de Helden (=Angra do Heroísmo), en horen op afstand het feestgedruis en concerten van Sanjoaninas= Sint Johannesfeesten. 11 dagen lang zijn er allerlei concerten, sportevenementen, parades en volop eten en drinken in de versierde stad.

Stieren in de straten van Angra. Met dekens uit t raam worden ze ook aangemoedigd

Tussendoor zijn er ook nog ‘Touradas à Corda’, het zogenaamde stierenvechten op straat. Hierbij wordt de stier niet gedood, maar alleen geplaagd, en de grote sport is om de stier op z’n kop te tikken. Het is een vrolijk volksvermaak, en als de stier eraan komt voel je de spanning stijgen, en de stoere jongens van de stad rennen er omheen om hem wild te maken.

Hert op de Monte Brazil

Het eiland Terceira verkennen we met een Smart. Het is prachtig, met veel mooie groene bergen, kraters en wandelingen daarop, en aan de kust zwembaden tussen de uitgestroomde gestolde lavabrokken.

Overal zijn natuurzwembaden met kristalhelder oceaanwater

Anguilla, net boven Sint Maarten. Afscheid van dit aquarium…

Midden in de Atlantische Oceaan liggen negen Portugese vulkanische eilanden. Een strategisch punt om aan te lopen in de tijd van Columbus en daarna. Iedereen kent het ook wel van het ‘Azoren Hoog’, het hogedruk gebied dat vaak genoemd wordt bij het weerbericht. Dat gaat natuurlijk weer over het weer, wat voor zeilers een belangrijk ding is. Rond die Azoren komen heel veel depressies (als dit boven de Azoren ligt heet het een ’Azoren laag’) over. En depressies zijn niet fijn; daar kan gemakkelijk 50 knopen wind inzitten (= windkracht 10 op de schaal van Beaufort). Het is dus zaak om die depressies goed in de gaten te houden, en erboven of eronder, en als het niet anders kan, er vooruit, te zeilen.

De volle maan is nog niet onder, en de zon komt al op

Vanaf Sint Maarten is het 2400 mijl, een heel eind, zeilen. Het begin is nog aardig te overzien. We zeilen de eerste paar dagen halve wind naar het noorden, en buigen dag af naar het oosten, en hebben alweer halve wind. De temperatuur wordt lager; van 29 graden op St. Maarten, naar 18 graden. De lange broeken, sokken en vesten worden weer tevoorschijn gehaald, en we eten hutspot! Anton is onze ‘router on shore’; we bellen hem met de satelliettelefoon en vragen hem af en toe hoe de koers moet zijn in verband met de depressies. Robert van de Grutte Grize spreken we dagelijks via de SSB. Hij is een soort ‘router at sea’. Hij geeft ons dagelijks de stand door en tips. Robert en Anneke doen met hun drie kinderen Meike (11 jaar), Ties (10 jaar) en Amarens (8 jaar) een jaar ‘Rondje Atlantic’ op hun zeiljacht ‘Grutte Grize’. Ze zeilen nu net als wij vanuit de Carieb naar de Azoren. Echt knap en dapper, die kids aan boord!

De hydrovans zat bij dat afgebroken stompje

Er zijn een paar depressies die zich verplaatsen van west naar oost, en we komen er onvermijdelijk een tegen. Een paar dagen stevige ZO wind van 30-40 knopen (= kracht 7-8 op de schaal van Beaufort) zorgt ervoor dat het leven onaangenaam aan boord wordt. We hebben inmiddels overal stijve spieren en blauwe plekken, want met een flinke golf hangen we af en toe ondersteboven aan de handreling. Eten doen we wel goed, en dat is een kunst op zich. Balancerend achter mijn cardanisch opgehangen fornuis tover ik makkelijke maaltjes tevoorschijn. Je bord/ kommetje neerzetten op een anti-slip kleedje op tafel is er niet bij, want dan vliegt het eten je om de oren. Aan de lage kant in de kuip zittend, lepelen we de hap uit ons kommetje. Dat houden we vlak voor ons gezicht met beide handen vast, anders waait ’t weg!

Slapen doen we mondjesmaat tussen de wachten door, en we vallen niet uit onze kooi door een ‘slingerzeiltje’. Dit is een extra scherm langs de bedrand waardoor je in je kooi blijft liggen.

Vliegende vissen in het gangboord

Heb je je weleens afgevraagd waar de naam ‘rollercoaster’ vandaan komt? Dit hebben we inmiddels zelf proefondervindelijk ontdekt: een ‘coaster’ is een kustvaarder, en dat ‘roller’ doet hij, wanneer dit scheepje op zware zeeën is. Bij een rollercoaster (achtbaan) in een attractiepark mag je er alleen na twee minuten weer uit, en wij moeten dagenlang blijven zitten!

De hydrovane, de windvaanstuurinrichting, breekt door de storm af. Echt jammer, want dit apparaat stuurde de Enjoyster perfect d.m.v. winddruk. Good Old Georgie, de autopilot (elektrische stuurautomaat) doet het gelukkig ook nog, en neemt het sturen over. We moeten er niet aan denken om de hele dag aan dek te staan en te sturen. Dat is leuk voor een klein stukje, maar niet zo’n eind.

Dagelijks SSB netje met de Grutte Grize

Eigenlijk valt het best mee, want na twee dagen wordt het rustiger, en kunnen we weer normaal zeilen. De oceaan blijft nog wel onrustig; de eerste paar dagen zijn de golven bergachtig, en daarna heuvelachtig, om vervolgens weer over te gaan op lange ‘Ocean swell’.

Twee grote walvissen (blauwe vinvis) spelen in de verte haasje-over! Wow, dat is een fantastisch zicht, vooral als ze zich helemaal uit het water verheffen en terug in het water duiken met een enorme plons..

Dolfijnen komen ons ook af en toe opzoeken, en geven dan een fantastische duik- en spring show. Ze zwemmen soms hoog in de lengte van een golf, zodat je ze als in een aquarium ziet zwemmen. Het zeewater bevat plankton dat na aanraking licht geeft. Op een nacht kwamen de dolfijnen aangezwommen, en ze waren onder water gewoon zichtbaar als torpedo’s! Als ze uit het water sprongen zag je even niets, totdat ze weer in het water doken, zo mooi!!

Porto das Lajes, Flores

Na 14 dagen komen we bij Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren aan; een groene parel in de oceaan. We stappen een beetje wiebelig op de kant en lopen Lajes das Flores in. De geluiden, geuren en kleuren zijn heel intens na twee weken. Het is voorjaar, en er staat van alles in bloei en je hoort de vogels fluiten. Alleen de lucht van brandende open haarden betekent natuurlijk dat het ook nog best wel koud is. Tiego de havenmeester verwelkomt ons hartelijk als een echte gastheer. We blijven een paar dagen op Flores, en zeilen dan weer door naar Faial. Horta moet elke zeiler aandoen.

Flores

Land in zicht!!!

Stranden zijn mooi op St.Barth

Voordat we Sint Maarten aandeden, hebben we een stop op Saint Barthlémy, oftewel St. Barth gemaakt. De ankerbaai bij Gustavia was heel ‘swelly’, hobbelig dus. St. Barth is één van de weinige eilanden (net als Guadeloupe) die lange tijd onder Zweeds regiem is geweest. Vandaar de Zweedse namen, zoals Gustavia, van Koning Gustaaf. Maar nu is het een Frans Overzees Gebied, met een speciale belastingvrije status. Daar was niet veel van te merken, want de winkels waren allemaal zeer luxe en extreem duur. Een spijkerbroek van €560,- met een vestje van €2400,- is heel gewoontjes!

St.Barth Blue

Door naar Marigot, aan de ZW kant van Saint Martin, waar opeens een soort reünie van Nederlandse schepen is. De Zahree, Agaath, Grutte Grize, Livingstone, Island Lady, K’dans en Novatrix, ze zijn er allemaal! Ervaringen en tips worden uitgewisseld, en het is een gezellige Koningsdag.

Uitzicht op Marigot Bay vanuit Fort Luis

En er is een feestje met heerlijke cocktails voor Donatien die haar verjaardag voor iedereen viert!

Vanaf half maart zijn er in St.Philipsburg ook allerlei voorrondes en concerten voor Carnaval. Vanaf 1 mei is de de Caribische Carnaval Parade te bewonderen. Het is indrukwekkend. Al vroeg staan we langs de route, en krijgen oordoppen uitgereikt. Hé, handig, maar zouden we die nodig hebben? Ja zeker!! Daar komen de vrachtwagens al met geluidsboxen als torenflats. De bas dreunt laag in onze maag door, maar het is een boeiend schouwspel, al die kleuren, glitter, geluid, veren en dansende deernes. De groepjes danseressen en dansers laten hun heupen swingend draaien op de soca beat.

Carnavals parade in St.Philipsburg

St.Maarten beauty

Mei is ook de maand waarin we afscheid gaan nemen van de Carieb. Het hurricaneseizoen begint eind mei, en dan moet je wegwezen.

De Enjoyster wordt gecheckt, en kleine reparaties gedaan. Een dingetje, maar erg belangrijk: de houder(terminal) van het topwant heeft een haarscheurtje. Dat klinkt misschien niet zo indrukwekkend, maar dat is het wel! Dit moet gerepareerd worden, want we willen de mast niet overboord zeilen! Op zoek naar een rigger, oftewel verstagingenman. In het Franse deel vinden we Patrick, die van alles heeft, en hij belooft het te maken. Wanneer we de tweede keer met de opgerolde verstaging aankomen, heeft hij plotseling allerlei dingen, en wil hij de verkeerde maat meegeven. ‘Maar Patrick, hier staat toch duidelijk 12mm?’’ Nee, dat is een halve inch!’ roept hij, en hij duikt achter in een container en komt met een verkeerde terminal naar buiten. ‘Geen duim? Deze dan!’ En hij geeft een 10mm terminal aan. ‘Dit is ook geen 12 mm….‘ Plotseling is hij ontzettend kwaad, en moeten we uit z’n zaak verdwijnen! Nou moe, ook lekker.. Daar staan we dan met onze stag. Dan maar naar het Nederlandse deel. We steken met de dinghy de Lagoon over naar de KFG. Maar helaas, wegens Carnaval is alles ook in Simson Bay op 2 mei gesloten. Terug naar het Franse deel over de Lagoon, naar Toby. Hij kan het helaas ook niet repareren, en zegt dat iets verderop Patrick zit, maar daar is nogal moeilijk mee te werken. Goh, ja, zoiets dachten we al! Een geruststelling dat het toch niet aan ons ligt! De dag erop tuffen we weer over de Lagoon (25min!) naar KFG, en daar kan er keurig een nieuwe 12mm terminal aan de stag geperst worden.

Enorme pauwenveren

Azoren Hoog Het weerwindow ziet er goed uit, dus morgen zetten we koers naar de Azoren. Nog wat laatste dingetjes, zoals vers fruit en groente, schaffen we aan om de voorraad weer op peil te krijgen. Met een beetje geluk zijn we over drie weken weer in de lucht. Bermuda wordt weer spannend, want in die driehoek is in het verleden nog wel eens het een en ander verdwenen!

Vliegveld Prinses Juliana is een toeristische attractie, je kunt zelf gezandstraald worden

Walvis

Walvis

Wat doen jullie nou de hele dag, verveel je je nooit? Wordt ons regelmatig gevraagd vanuit Nl. Nee, eigenlijk niet, er is altijd van alles te doen aan boord en op de kant, en hier op Antigua bijvoorbeeld, hadden we weer een hele interessante ochtend bij de customs e.a. Het ging ongeveer zo: We hebben twee dagen ‘illegaal’ op het eiland doorgebracht, in de English Harbour.

Falmouth Harbour, Antigua

Falmouth Harbour, Antigua

Fantastische schepen gezien, en de gele vlag (quarantaine) gehesen. Dit betekent dat de douane aan boord kan komen. Dit doen ze nooit, maar het is een formaliteit. Daarna door naar Jolly Harbour.

Daar willen we inklaren en uitklaren tegelijk. In het kantoortje van de customs zag het er veelbelovend uit. We konden inklaren d.m.v. ‘Sea-clear’, een wereldwijd online registratie system.

Wifi?

Wifi?

Dit is de eerste keer dat we meemaken dat het ook daadwerkelijk gebruikt wordt. Mooi, zo voor elkaar dus, dachten we. Maar nee, er wordt van alles uitgeprint, en met de nodige stempels op papieren worden we doorgestuurd naar ‘Immigrations’. Formulieren nog meer gestempeld, ingeleverd en weer terug gestuurd naar Customs. Weer nieuwe stempels. Dit keer mogen we zelfs een paar bladen houden.

Vervolgens met deze papieren door naar de havenautoriteiten voor nieuwe documenten; een cruising permit. Klinkt geweldig, we mogen een hele maand blijven cruisen hier. Dan wordt er een bonnetje met carbon-papier voor de duplo uitgeschreven (ja het wordt hier echt nog gewoon gebruikt!). Hiermee kunnen we weer terug naar Customs, die, na ons weer via ‘sea-clear’ uitgeklaard te hebben, nieuwe formulieren geeft ter ondertekening, en weer naar Immigrations doorverwijst. Daar leveren we weer een aantal formulieren in, krijgen nieuwe stempels, ook in ons paspoort, en weer terug naar Customs. We zijn heel vriendelijk en vrolijk gebleven;” Thanks, see you in a minute!” roepend, maar je zou er horendol van worden…. En al die papieren? Die blijven overal op grote stoffige stapels in en op kasten en tafels gestapeld liggen! Maar we hebben wel weer 5 mensen in uniform de hele ochtend bezig gehouden! Antigua is heel mooi, het is lekker weer en de zee is blauw.

Boegbeeld

Boegbeeld

Door naar Sint Maarten, nog een staartje van de Heineken Regatta meemaken.

Hier hebben we weer keurig netjes ingeklaard. Dat was maar goed ook, want ‘s middags kwam de coast guard met 2 grote ribs en 12 man. De gele q-vlag vergeten binnen te halen! Helemaal in uniform en zwaarbewapend komen ze aan weerszijden van Enjoyster liggen en van alles en nog wat checken. Zelfs de vloerplaten en matrassen moeten opgetild worden om te kijken wat eronder zit. Ze zijn diep onder de indruk van de grote collectie goed gesorteerde schoeven, moertjes en alle gereedschap. Dit is de eerste keer dat we controle krijgen, en we hebben nog een aandenken in de vorm van grote zwarte voetstappen over het hele schip.

Pelikanen

Pelikanen

 

 

Oversteek van Dominica naar Guadeloupe

Oversteek van Dominica naar Guadeloupe

Peter is een enthousiaste duiker en heeft, voordat we vertrokken, een luchtcompressor aan boord geïnstalleerd. Met een flexibele slang van 60 meter eraan een ideale oplossing om rond en onder de Enjoyster te duiken in heldere baaien.

Ook hebben we twee complete duiksets met gekeurde flessen en trimvesten etc. aan boord. Van onze Belgische vrienden Andie en Christel kregen we een digitale cursus PADI (duikcursus) en een uitgebreide pilot met de mooiste duikplekken in de Carieb.

duikenactiviteiten

duikenactiviteiten

Allemaal prachtig om hier te gaan duiken. Rustig aan, vanaf het strand, ging dat ook nog wel. Een metertje diep duiken, en weer staan zodat ik met m’n hoofd boven water gewoon lucht kon happen. Maar veel verder kwam ik niet, ondanks Peter’s verleidelijke voorstellen.

Elke keer had ik een smoesje, zo van: “ Ik zit net in een spannend verhaal…” of “ ..de zon schijnt niet hard genoeg”, “ ..er is hier niets te zien” , “ Ik zie met snorkelen ook wel genoeg!” M’n Zeeuwse bloed zit me ook teveel in de weg. Met ‘Luctor et emergo’ ,

Palmenstrand op Les Saintes, Guadeloupe

Palmenstrand op Les Saintes, Guadeloupe

ik worstel en kom boven, hoog in het vaandel, word ik steeds naar het wateroppervlak getrokken. “Doe een extra kilootje lood aan je gordel, dan ga je naar beneden!” zei Peter dan. Ik moest er niet aan denken, dan kom ik helemaal nooit meer boven..

Nachtmerries had ik ervan. Totdat ik ontdekte dat het precies hetzelfde werkt als bij hoogtevrees! Daar moet je niet bij naar beneden kijken, en bij dieptevrees niet naar boven. Het werkt, en nu duiken we als vissen wel 10 minuten onder water.

Geit

Geit

De onderwaterwereld in de Carieb is minstens zo kleurrijk als de bovenwaterwereld met alle koralen, sponzen, vissen en andere bodembewoners. Precies op tijd, want morgen zeilen we naar het ‘Jacques Cousteau Reserve’ op Guadeloupe. Hij is de duikheld aller tijden met fantastische onderwater documentaires. Het is een park voor de kust van Guadeloupe, zijn favoriete duikland. Op 12 meter diepte staat een beeld van hem. We gaan hem bekijken!

 

Geankerd bij Anfi del Mar, Puerto Rico

Geankerd bij Anfi del Mar, Puerto Rico

Het gaat een beetje aan ons voorbij hebben we het idee: elke dag zon en zo’n 25 graden. Dat lijkt toch wel het hele jaar zomer! Geen gedoe over zwarte of witte Pieten, we zijn al maanden in Spanje, het land van Sinterklaas, en echt niemand maakt zich hier druk om. Alleen de tijd, die is wel afgelopen weekend verzet, en daar hadden ze ons niets over verteld. Maar gelukkig kwam het erg goed uit dat we opeens een uurtje extra hadden, omdat de winkelsluiting met siëstatijd en een extra feestdag, Allerheiligen op 1 november ons verrastte in Pasito Blanco.

In de lift

In de lift

De Enjoyster ligt weer prachtig te glimmen in het water na een grondige onderhoudsbeurt in Puerto de Mogan. Het is zowaar gelukt, na ruim één dag wachten konden we toch de kant op, dit was echt boven alle verwachtingen snel! Half Puerto de Mogan is in handen van één familie; de Cofradia’s. Ze beheren de werf, de vissershaven, de pier en het hierop gelegen visrestaurant en de visafslag.

Jose de Cofradia, jarenlange ervaring

Jose de Cofradia, jarenlange ervaring

Elke dag komen hier duizenden toeristen langs om rond te kijken en een hapje te eten in het restaurant met heerlijk verse visgerechten.

IMG_4212

Juãn de Cofradia, weet van alles..

Vorige week zijn we dus uit het water getakeld door José en Juãn van de Cofradia’s. Ze spreken heel goed Spaans, maar verder niet. Met handen en voeten en onze paar woordjes van onze cursus Spaans, hebben we alles voor elkaar gekregen. We staan midden op de werf, en toevallig loopt hier ook de wandelroute van de stad naar het rustieke vissersgedeelte. In Nederland ondenkbaar vanwege alle veiligheidheidsvoorschriften; er kan van alles naar beneden of omvallen, maar hier een attractie. Het is heel erg leuk en levendig. Als je wat nodig hebt aan materiaal, zoals hogedrukspuit en rolsteigertjes; ‘No problemo!’. Verder is het er warm en stoffig, maar ook daar wen je aan.

De schroefbladen glimmen

De schroefbladen glimmen

Sanitaire voorzieningen zijn op eigen improvisatie, of we bezoeken een keertje extra de ernaast gelegen Poolbar, meteen even zwemmen en douchen. Na vier dagen is het klaar: antifouling, schroefanode erop, in de was en nog wat klusjes; de lift laat ons weer het water inzakken en we zeilen het ruime sop weer op, heerlijk!

Strand van Calais

Strand van Calais

Eindelijk gaat de route zuidwaarts. Na een stevige oversteek naar Breskens, stroom en wind tegen, zijn we zeezeilend via Nieuwpoort en Calais, met onze nieuwe bemanning Robbert en Janneke in Dieppe gearriveerd.

Het zeilen gaat fantastisch ondanks de wind die niet mee maar eerder tegen zit deze week. We berekenen de stroming en profiteren hier maximaal van door wat eerder op de dag te vertrekken, waardoor we gisteren bijvoorbeeld 74 mijlen hebben getrotseerd.

In Calais was, naast de kermis, de havenmeester een attractie. Hij maakte zichzelf onsterfelijk door, na de te kleine box en een plek met allerlei obstakels, op de vraag:” Wilt u het lijntje teruggeven?”, de lijn onmiddellijk teruggooide en ons weer weg liet drijven ipv deze lijn via de kikker terug te geven..We wennen langzaam aan het Franse leven; lekkere stinkkaasjes, beetje rommelig maar toch wel opgewekt en ‘Pas de problème, quoi?’

Dieppe haven

Dieppe haven

DieppeFDieppe bruist van zomeractiviteiten, dus vallen we met onze neus in de (gesmolten) boter. Het is een feestdag, Fête de la mer dus tijd om helemaal los te gaan met een groot feest voor de vissers, jazzconcert en vuurwerk.

Zeenomaden in rustig vaarwater

Zeenomaden in rustig vaarwater

Vandaag is het zover, we zijn zeenomaden geworden! Het huis is ingewisseld voor een comfortabel schip. We hebben echt van alles aan boord, zodat het wel een echt thuis moet worden. Natuurlijk is het wennen;  je steekt je hoofd buiten boord en daar is die vrijheid, we kunnen gaan liggen waar we willen. Lees verder