Flores was groen en vriendelijk, en nadat de wind weer uit ZW ging waaien, zijn we overgestoken naar Faial.

Het haventje van Velas, Sao Jorge

Faial moet iedere zeiler aandoen; in Horta, de hoofdstad, een schildering op de pier achterlaten, en café Peter Sport bezoeken. São Jorge is het derde eiland van de Azoren dat we aan doen. São Jorge is een langgerekt eiland met een steile kust, en af en toe een lage uitloper de zee in. Een beetje onherbergzaam dus, maar de haven van Velas is fantastisch! Omsloten door een hoge bergwand liggen we lekker rustig aan een steiger. Nadat het donker is geworden krijgen we een concert van de ‘Cory’s’. Dit zijn een soort met uitsterven bedreigde stormvogels, de Cory’s Shearwaters. Ze maken een soort kwebbelend geluid in het donker, en nestelen alleen in het broedseizoen op de Azoren. De rest van het jaar leven ze op zee. In de tijd van de kolonisten was Columbus bang van ze; hij dacht dat het de geesten van zijn voorvaderen waren. Je ziet ze namelijk niet, maar het geluid is heel indringend. Ze lieten een jaar een paar mensen achter op het eiland. Toen deze mensen na een jaar levend en wel opgehaald werden, vertrouwde hij het eiland pas, en werd het pas echt gekoloniseerd! Wij dachten in het begin dat het een soort knetterende telefoondraden waren ofzo, totdat we deze uitleg kregen. Heel begrijpelijk dat ze in de middeleeuwen bang voor het geluid waren, want het is heel speciaal.

Sete Fondes

Reusachtige varens in een sprookjesachtig land

Met een auto verkennen we het eiland. Aan de noordkant is Parque Forestal Sete Fontes. We komen geen enkele andere toerist tegen, maar komen in een prachtig sprookjesachtig park terecht. Reusachtig grote varens, bloemen en bomen om ons heen met kleine paadjes er tussendoor. Het is een beetje mistig en bladstil, en om ons heen beginnen de kikkers te kwaken en vogels te fluiten.

Rode rotsen bij Cais de Topo

De tocht gaat verder over het eiland langs rode rotsen, mooie wandelpaden, natuurzwembaden in zee tussen zwarte lavastenen en eeuwenoude plaatsen. Terug in Velas is er een feest op straat, en krijgen we zoet maisbrood, kaas van het land en wijn aangereikt.

Alsof de tijd heeft stilgestaan

Het is de komende dagen elke dag feest wordt ons verteld door Jorge, een man van het eiland, die nu journalist in Lissabon is. Het zijn de dagen van de ‘Holy Spirit’, Hemelvaart en Pinksteren samen, en dat betekent dat om dit echt te ervaren, er elke dag rituelen gebeuren.

Natuurzwembaden tussen de zwarte lavasteen- Faja do Ouvidor

Echt een aanrader, São Jorge! Het is een eiland met 9000 inwoners, maar de bewoners zorgen zo goed voor hun land; alles ziet er verzorgd uit, en ze zijn trots op hun land.

Feest voor de Holy Spirit in Velas

Anguilla, net boven Sint Maarten. Afscheid van dit aquarium…

Midden in de Atlantische Oceaan liggen negen Portugese vulkanische eilanden. Een strategisch punt om aan te lopen in de tijd van Columbus en daarna. Iedereen kent het ook wel van het ‘Azoren Hoog’, het hogedruk gebied dat vaak genoemd wordt bij het weerbericht. Dat gaat natuurlijk weer over het weer, wat voor zeilers een belangrijk ding is. Rond die Azoren komen heel veel depressies (als dit boven de Azoren ligt heet het een ’Azoren laag’) over. En depressies zijn niet fijn; daar kan gemakkelijk 50 knopen wind inzitten (= windkracht 10 op de schaal van Beaufort). Het is dus zaak om die depressies goed in de gaten te houden, en erboven of eronder, en als het niet anders kan, er vooruit, te zeilen.

De volle maan is nog niet onder, en de zon komt al op

Vanaf Sint Maarten is het 2400 mijl, een heel eind, zeilen. Het begin is nog aardig te overzien. We zeilen de eerste paar dagen halve wind naar het noorden, en buigen dag af naar het oosten, en hebben alweer halve wind. De temperatuur wordt lager; van 29 graden op St. Maarten, naar 18 graden. De lange broeken, sokken en vesten worden weer tevoorschijn gehaald, en we eten hutspot! Anton is onze ‘router on shore’; we bellen hem met de satelliettelefoon en vragen hem af en toe hoe de koers moet zijn in verband met de depressies. Robert van de Grutte Grize spreken we dagelijks via de SSB. Hij is een soort ‘router at sea’. Hij geeft ons dagelijks de stand door en tips. Robert en Anneke doen met hun drie kinderen Meike (11 jaar), Ties (10 jaar) en Amarens (8 jaar) een jaar ‘Rondje Atlantic’ op hun zeiljacht ‘Grutte Grize’. Ze zeilen nu net als wij vanuit de Carieb naar de Azoren. Echt knap en dapper, die kids aan boord!

De hydrovans zat bij dat afgebroken stompje

Er zijn een paar depressies die zich verplaatsen van west naar oost, en we komen er onvermijdelijk een tegen. Een paar dagen stevige ZO wind van 30-40 knopen (= kracht 7-8 op de schaal van Beaufort) zorgt ervoor dat het leven onaangenaam aan boord wordt. We hebben inmiddels overal stijve spieren en blauwe plekken, want met een flinke golf hangen we af en toe ondersteboven aan de handreling. Eten doen we wel goed, en dat is een kunst op zich. Balancerend achter mijn cardanisch opgehangen fornuis tover ik makkelijke maaltjes tevoorschijn. Je bord/ kommetje neerzetten op een anti-slip kleedje op tafel is er niet bij, want dan vliegt het eten je om de oren. Aan de lage kant in de kuip zittend, lepelen we de hap uit ons kommetje. Dat houden we vlak voor ons gezicht met beide handen vast, anders waait ’t weg!

Slapen doen we mondjesmaat tussen de wachten door, en we vallen niet uit onze kooi door een ‘slingerzeiltje’. Dit is een extra scherm langs de bedrand waardoor je in je kooi blijft liggen.

Vliegende vissen in het gangboord

Heb je je weleens afgevraagd waar de naam ‘rollercoaster’ vandaan komt? Dit hebben we inmiddels zelf proefondervindelijk ontdekt: een ‘coaster’ is een kustvaarder, en dat ‘roller’ doet hij, wanneer dit scheepje op zware zeeën is. Bij een rollercoaster (achtbaan) in een attractiepark mag je er alleen na twee minuten weer uit, en wij moeten dagenlang blijven zitten!

De hydrovane, de windvaanstuurinrichting, breekt door de storm af. Echt jammer, want dit apparaat stuurde de Enjoyster perfect d.m.v. winddruk. Good Old Georgie, de autopilot (elektrische stuurautomaat) doet het gelukkig ook nog, en neemt het sturen over. We moeten er niet aan denken om de hele dag aan dek te staan en te sturen. Dat is leuk voor een klein stukje, maar niet zo’n eind.

Dagelijks SSB netje met de Grutte Grize

Eigenlijk valt het best mee, want na twee dagen wordt het rustiger, en kunnen we weer normaal zeilen. De oceaan blijft nog wel onrustig; de eerste paar dagen zijn de golven bergachtig, en daarna heuvelachtig, om vervolgens weer over te gaan op lange ‘Ocean swell’.

Twee grote walvissen (blauwe vinvis) spelen in de verte haasje-over! Wow, dat is een fantastisch zicht, vooral als ze zich helemaal uit het water verheffen en terug in het water duiken met een enorme plons..

Dolfijnen komen ons ook af en toe opzoeken, en geven dan een fantastische duik- en spring show. Ze zwemmen soms hoog in de lengte van een golf, zodat je ze als in een aquarium ziet zwemmen. Het zeewater bevat plankton dat na aanraking licht geeft. Op een nacht kwamen de dolfijnen aangezwommen, en ze waren onder water gewoon zichtbaar als torpedo’s! Als ze uit het water sprongen zag je even niets, totdat ze weer in het water doken, zo mooi!!

Porto das Lajes, Flores

Na 14 dagen komen we bij Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren aan; een groene parel in de oceaan. We stappen een beetje wiebelig op de kant en lopen Lajes das Flores in. De geluiden, geuren en kleuren zijn heel intens na twee weken. Het is voorjaar, en er staat van alles in bloei en je hoort de vogels fluiten. Alleen de lucht van brandende open haarden betekent natuurlijk dat het ook nog best wel koud is. Tiego de havenmeester verwelkomt ons hartelijk als een echte gastheer. We blijven een paar dagen op Flores, en zeilen dan weer door naar Faial. Horta moet elke zeiler aandoen.

Flores

Land in zicht!!!

Stranden zijn mooi op St.Barth

Voordat we Sint Maarten aandeden, hebben we een stop op Saint Barthlémy, oftewel St. Barth gemaakt. De ankerbaai bij Gustavia was heel ‘swelly’, hobbelig dus. St. Barth is één van de weinige eilanden (net als Guadeloupe) die lange tijd onder Zweeds regiem is geweest. Vandaar de Zweedse namen, zoals Gustavia, van Koning Gustaaf. Maar nu is het een Frans Overzees Gebied, met een speciale belastingvrije status. Daar was niet veel van te merken, want de winkels waren allemaal zeer luxe en extreem duur. Een spijkerbroek van €560,- met een vestje van €2400,- is heel gewoontjes!

St.Barth Blue

Door naar Marigot, aan de ZW kant van Saint Martin, waar opeens een soort reünie van Nederlandse schepen is. De Zahree, Agaath, Grutte Grize, Livingstone, Island Lady, K’dans en Novatrix, ze zijn er allemaal! Ervaringen en tips worden uitgewisseld, en het is een gezellige Koningsdag.

Uitzicht op Marigot Bay vanuit Fort Luis

En er is een feestje met heerlijke cocktails voor Donatien die haar verjaardag voor iedereen viert!

Vanaf half maart zijn er in St.Philipsburg ook allerlei voorrondes en concerten voor Carnaval. Vanaf 1 mei is de de Caribische Carnaval Parade te bewonderen. Het is indrukwekkend. Al vroeg staan we langs de route, en krijgen oordoppen uitgereikt. Hé, handig, maar zouden we die nodig hebben? Ja zeker!! Daar komen de vrachtwagens al met geluidsboxen als torenflats. De bas dreunt laag in onze maag door, maar het is een boeiend schouwspel, al die kleuren, glitter, geluid, veren en dansende deernes. De groepjes danseressen en dansers laten hun heupen swingend draaien op de soca beat.

Carnavals parade in St.Philipsburg

St.Maarten beauty

Mei is ook de maand waarin we afscheid gaan nemen van de Carieb. Het hurricaneseizoen begint eind mei, en dan moet je wegwezen.

De Enjoyster wordt gecheckt, en kleine reparaties gedaan. Een dingetje, maar erg belangrijk: de houder(terminal) van het topwant heeft een haarscheurtje. Dat klinkt misschien niet zo indrukwekkend, maar dat is het wel! Dit moet gerepareerd worden, want we willen de mast niet overboord zeilen! Op zoek naar een rigger, oftewel verstagingenman. In het Franse deel vinden we Patrick, die van alles heeft, en hij belooft het te maken. Wanneer we de tweede keer met de opgerolde verstaging aankomen, heeft hij plotseling allerlei dingen, en wil hij de verkeerde maat meegeven. ‘Maar Patrick, hier staat toch duidelijk 12mm?’’ Nee, dat is een halve inch!’ roept hij, en hij duikt achter in een container en komt met een verkeerde terminal naar buiten. ‘Geen duim? Deze dan!’ En hij geeft een 10mm terminal aan. ‘Dit is ook geen 12 mm….‘ Plotseling is hij ontzettend kwaad, en moeten we uit z’n zaak verdwijnen! Nou moe, ook lekker.. Daar staan we dan met onze stag. Dan maar naar het Nederlandse deel. We steken met de dinghy de Lagoon over naar de KFG. Maar helaas, wegens Carnaval is alles ook in Simson Bay op 2 mei gesloten. Terug naar het Franse deel over de Lagoon, naar Toby. Hij kan het helaas ook niet repareren, en zegt dat iets verderop Patrick zit, maar daar is nogal moeilijk mee te werken. Goh, ja, zoiets dachten we al! Een geruststelling dat het toch niet aan ons ligt! De dag erop tuffen we weer over de Lagoon (25min!) naar KFG, en daar kan er keurig een nieuwe 12mm terminal aan de stag geperst worden.

Enorme pauwenveren

Azoren Hoog Het weerwindow ziet er goed uit, dus morgen zetten we koers naar de Azoren. Nog wat laatste dingetjes, zoals vers fruit en groente, schaffen we aan om de voorraad weer op peil te krijgen. Met een beetje geluk zijn we over drie weken weer in de lucht. Bermuda wordt weer spannend, want in die driehoek is in het verleden nog wel eens het een en ander verdwenen!

Vliegveld Prinses Juliana is een toeristische attractie, je kunt zelf gezandstraald worden

DSCN2863De oversteek van de Britse Maagden Eilanden naar de Azoren is 2500 mijl. Echt een enorme ruk van drie weken doorzeilen, of eventueel met een tussenstopje op Bermuda. Op 2 mei vertrekken we . De weersvoorspellingen zien er goed uit voor de komende week. Dus, gek gemaakt door het idee dat het nu optimale weersomstandigheden zijn, anker op. Een enorm knobbelige zee komen we tegen; alsof er iemand een hele grote mixer heel hard heeft aangezet. Swell van het noorden en wind uit het oosten maakt het leven aan boord oncomfortabel. De Trog van Puerto Rico is hier wel 8000m diep, en dat geeft blijkbaar wat reuring in het water. De deksel van de koelkast blijkt een vermomde guillotine te zijn, en een pan nasi vliegt door het schip doordat we elke keer een extra zetje van een onverwachte golf meekrijgen. Armen, benen en billen zien eruit alsof we aan vrij worstelen doen.

Portugees oorlogsschip, een kwal met een zeiltje

Portugees oorlogsschip, een kwal met een zeiltje

Onweer kwam op ons pad met stromende regen en knetterharde wind, waar bij de wind draaide naar het noorden zodat we twee dagen hoog aan de wind zeilen. Dit is voor even helemaal niet erg, maar twee dagen is lang, dan ga je groen en geel zien. Bermuda moeten we helaas links laten liggen. Misschien maar beter ook, want er verdwijnt nogal eens wat daar in die driehoek..

Windstilte is het volgende. Best aardig om een beetje bij te komen, maar op de motor houden we het geen twee weken uit; dan is de diesel op. Oeps, hij start wel, maar geen koelwater! Peter hangt met z’n hoofd in de machinekamer om de impellor van de koelwaterpomp te vervangen. Dat is een hele operatie op een schommelend schip , maar uiteindelijk is het toch gelukt ,en tuffen we langzaam door. Traag zeilen af en toe de Portugese oorlogsschepen in alle maten voorbij. De temperatuur heeft een arctische ondertoon gekregen, er staat een flinke swell en we vorderen traag. Je moet er wat voor over hebben om je droom te verwezenlijken..

Elke dag bezoek van dolfijnen

Elke dag bezoek van dolfijnen

Drie dagen motoren we door een oceaan als een oliefilmpje, met als welkome afwisseling af en toe een spring- en duikel voorstelling van een school dolfijnen!

Dan krijgen we eindelijk wind uit de goede hoek; vanuit het westen. De uitgeboomde Enjoyster surft de golven af met een gangetje van 7-9 knopen. Dat gaat lekker! Langzaam tikken de mijlen onder ons door. Er komen allerlei fronten over met harde wind en regenbuien, zodat we de hele dag de zeilen reven, wegdraaien, laten vieren, trimmen en verstellen. De laatste paar dagen zijn echt afzien; de fronten blijken toch een andere kant op te gaan dan wat de voorspellingen zijn, en het lijkt wel alsof ze ons volgen.. Steeds heel harde wind van 25-40knt = windkracht 6-8 vanuit het oosten. En dat is juist de kant waar de Azoren liggen. Hoog aan de wind zeilen is de enige optie. Een enorme walvis zwemt langs; echt zo indrukwekkend om zo’n kolos een fontein te zien spuiten en dan als een vertraagd beeld weer onder duikt.

Wijdsheid van de oceaan

Wijdsheid van de oceaan

Zaterdag 17 mei aan het eind van de dag gaat de wind eindelijk liggen. De oceaan is nog heel onrustig, maar op de motor varen we het laatste stuk naar Flores. Dit is het meest westelijke eiland van de Azoren. Het land ruik je van een grote afstand; heel kruidig! Bij het krieken van de dag lopen we Porto das Lajes aan. Daar liggen we nu in de haven. Vorige week hebben ze het héél druk gehad; wel 7 passanten! Heerlijk om weer vaste grond onder de voeten te hebben en dit groene eiland te verkennen. De mensen zijn reuze vriendelijk en hulpvaardig. De temperatuur is even wennen; de jassen, lange broeken, truien en sokken kunnen weer uit de kast.