Anguilla, net boven Sint Maarten. Afscheid van dit aquarium…

Midden in de Atlantische Oceaan liggen negen Portugese vulkanische eilanden. Een strategisch punt om aan te lopen in de tijd van Columbus en daarna. Iedereen kent het ook wel van het ‘Azoren Hoog’, het hogedruk gebied dat vaak genoemd wordt bij het weerbericht. Dat gaat natuurlijk weer over het weer, wat voor zeilers een belangrijk ding is. Rond die Azoren komen heel veel depressies (als dit boven de Azoren ligt heet het een ’Azoren laag’) over. En depressies zijn niet fijn; daar kan gemakkelijk 50 knopen wind inzitten (= windkracht 10 op de schaal van Beaufort). Het is dus zaak om die depressies goed in de gaten te houden, en erboven of eronder, en als het niet anders kan, er vooruit, te zeilen.

De volle maan is nog niet onder, en de zon komt al op

Vanaf Sint Maarten is het 2400 mijl, een heel eind, zeilen. Het begin is nog aardig te overzien. We zeilen de eerste paar dagen halve wind naar het noorden, en buigen dag af naar het oosten, en hebben alweer halve wind. De temperatuur wordt lager; van 29 graden op St. Maarten, naar 18 graden. De lange broeken, sokken en vesten worden weer tevoorschijn gehaald, en we eten hutspot! Anton is onze ‘router on shore’; we bellen hem met de satelliettelefoon en vragen hem af en toe hoe de koers moet zijn in verband met de depressies. Robert van de Grutte Grize spreken we dagelijks via de SSB. Hij is een soort ‘router at sea’. Hij geeft ons dagelijks de stand door en tips. Robert en Anneke doen met hun drie kinderen Meike (11 jaar), Ties (10 jaar) en Amarens (8 jaar) een jaar ‘Rondje Atlantic’ op hun zeiljacht ‘Grutte Grize’. Ze zeilen nu net als wij vanuit de Carieb naar de Azoren. Echt knap en dapper, die kids aan boord!

De hydrovans zat bij dat afgebroken stompje

Er zijn een paar depressies die zich verplaatsen van west naar oost, en we komen er onvermijdelijk een tegen. Een paar dagen stevige ZO wind van 30-40 knopen (= kracht 7-8 op de schaal van Beaufort) zorgt ervoor dat het leven onaangenaam aan boord wordt. We hebben inmiddels overal stijve spieren en blauwe plekken, want met een flinke golf hangen we af en toe ondersteboven aan de handreling. Eten doen we wel goed, en dat is een kunst op zich. Balancerend achter mijn cardanisch opgehangen fornuis tover ik makkelijke maaltjes tevoorschijn. Je bord/ kommetje neerzetten op een anti-slip kleedje op tafel is er niet bij, want dan vliegt het eten je om de oren. Aan de lage kant in de kuip zittend, lepelen we de hap uit ons kommetje. Dat houden we vlak voor ons gezicht met beide handen vast, anders waait ’t weg!

Slapen doen we mondjesmaat tussen de wachten door, en we vallen niet uit onze kooi door een ‘slingerzeiltje’. Dit is een extra scherm langs de bedrand waardoor je in je kooi blijft liggen.

Vliegende vissen in het gangboord

Heb je je weleens afgevraagd waar de naam ‘rollercoaster’ vandaan komt? Dit hebben we inmiddels zelf proefondervindelijk ontdekt: een ‘coaster’ is een kustvaarder, en dat ‘roller’ doet hij, wanneer dit scheepje op zware zeeën is. Bij een rollercoaster (achtbaan) in een attractiepark mag je er alleen na twee minuten weer uit, en wij moeten dagenlang blijven zitten!

De hydrovane, de windvaanstuurinrichting, breekt door de storm af. Echt jammer, want dit apparaat stuurde de Enjoyster perfect d.m.v. winddruk. Good Old Georgie, de autopilot (elektrische stuurautomaat) doet het gelukkig ook nog, en neemt het sturen over. We moeten er niet aan denken om de hele dag aan dek te staan en te sturen. Dat is leuk voor een klein stukje, maar niet zo’n eind.

Dagelijks SSB netje met de Grutte Grize

Eigenlijk valt het best mee, want na twee dagen wordt het rustiger, en kunnen we weer normaal zeilen. De oceaan blijft nog wel onrustig; de eerste paar dagen zijn de golven bergachtig, en daarna heuvelachtig, om vervolgens weer over te gaan op lange ‘Ocean swell’.

Twee grote walvissen (blauwe vinvis) spelen in de verte haasje-over! Wow, dat is een fantastisch zicht, vooral als ze zich helemaal uit het water verheffen en terug in het water duiken met een enorme plons..

Dolfijnen komen ons ook af en toe opzoeken, en geven dan een fantastische duik- en spring show. Ze zwemmen soms hoog in de lengte van een golf, zodat je ze als in een aquarium ziet zwemmen. Het zeewater bevat plankton dat na aanraking licht geeft. Op een nacht kwamen de dolfijnen aangezwommen, en ze waren onder water gewoon zichtbaar als torpedo’s! Als ze uit het water sprongen zag je even niets, totdat ze weer in het water doken, zo mooi!!

Porto das Lajes, Flores

Na 14 dagen komen we bij Flores, het meest westelijke eiland van de Azoren aan; een groene parel in de oceaan. We stappen een beetje wiebelig op de kant en lopen Lajes das Flores in. De geluiden, geuren en kleuren zijn heel intens na twee weken. Het is voorjaar, en er staat van alles in bloei en je hoort de vogels fluiten. Alleen de lucht van brandende open haarden betekent natuurlijk dat het ook nog best wel koud is. Tiego de havenmeester verwelkomt ons hartelijk als een echte gastheer. We blijven een paar dagen op Flores, en zeilen dan weer door naar Faial. Horta moet elke zeiler aandoen.

Flores

Land in zicht!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *